Μονοτονία

Μπροστά στις ημέρες της επανάληψης

χαμογελώ κάθε φορά με άλλον τρόπο.

Στέκομαι βουβή και αφουγκράζομαι

σε αμετακίνητο τοπίο έξω από το παραθύρι σέρνω τη σιωπή

κι αυτή με ξεγελά
και μου αντανακλά απόηχους

άλλα πρόσωπα,
ομοιάζοντα στις αλλαγές του δευτερολέπτου.

Το δέντρο μου βγάζει τη γλώσσα

άλλοτε ξερή κι άλλοτε σποριασμένη

κάποτε πάλι σε καταπράσινα ταξίδια

κλαδιά βαστούν ψηλά στις πλησμονές μου οι πελαργοί 

και στις καπνισμένες μου ταράτσες
φωλιάζουν οι κίσσες τα γυάλινα τους δαχτυλίδια.

Η φωλιά των περιστεριών μου κάνει ένα χρόνο να γκρεμιστεί

μα πριν γείρω τα μάτια μου στον ουρανό

κλαδί το κλαδί ξαναγεννιέται.

Μονοτονία μου ψεύδεσαι...

Ψεύδεσαι πως ζεις στις επαναλήψεις

Κι αυτές μου λες πως θα κρατήσουν αιώνια

Μακριά θα κρατήσουν το γέρμα του χρόνου.

Μονοτονία μου ψεύδεσαι...

κι όλο αλλάζεις τα πρόσωπα

μια της φωτιάς, μια της έκρηξης και μια του πάγου

ίδια τα κάνεις να ομοιάζουν

Μα της αιωνίας μου της μνήμης ο παράπλευρος διαβάτης

παράλληλα κι αυτός φυλλορροεί

κι εγώ το σκάω...

το σκάω...
το σκάω...

το σκάω μες το φυλλορόισμά του

και στήνω φωλιές μορφές
ψυχές περίπατους  

στήνω φωλιές θύμησες
κάπου εκεί ανάμεσα...

στην κόκκινη γραμμή από το πέρασμά του!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς  22-4-2013

 σελίδα από το ζωγραφισμένο βιβλίο 

Κωδικοί Ανάγνωσης  2009

Τίποτα πιο πολύ

''Της Αγίας Γυναίκας σήμερα... Σουλιώτισσες, Μήδειες, Σουφραζέτες, Δαιμόνιες, Μητέρες, Σύντροφοι, Θηλυκά παντός τύπου, στις ανοιχτές σου πόρτες , ή στα κλειστά σου παράθυρα, ότι, όπου κι άν είναι....εκείνες πάντα θα κυοφορούν''
                               

Αφιερωμένο στην γυναίκα μάνα.

Είμαι τα χέρια του

είμαι τα πόδια του

είμαι το κάθισμά του

είμαι ο καθρέφτης που ζητά

να βρει τα είδωλά του.

Είμαι η γνώση του

είμαι η ασπίδα του

στον πόνο είμαι η γιατρειά του

η ανάσα,

η ζωή

κι η ελπίδα του

είμαι όλα αυτά

μα τίποτα πιο υψηλά του

γιατί απλούστατα εγώ…

Εγώ είμαι η μαμά του!

  /Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς 2004, κεφ. Α.Κ

 Photo by Dorothea Lange (Ντοροθέα Λανγκ)  1936, στις Ηνωμένες Πολιτείες (Nipomo, California).

Ημέρα κενού

                                      

Ας είναι σήμερα μια ημέρα κενού

μια άδεια μέρα

χωρίς λιθόχτιστη συνείδηση

κι ονείρατα σπαρμένα σε μακρόπνοο διάδρομο.

Να μη βλέπω εμπρός στο παραθύρι μου το μέλλον

να μην αισθάνομαι

ούτε τον ήχο

ούτε τα βήματα

και να μην ψάχνω κανένα γιατί και διότι.

Σαν πόρτα δίχως κλειδαριά να είν’ο λόγος 

και ο σκοπός μου δίχως πόμολο

ν’απλώσω τις πιο βαθιές μου σκέψεις

στα πιο ρηχά αστεία που θρέφονται αυθόρμητα.

Να σχεδιάσω χωρίς περίγραμμα το γέλιο

σε χάρτες αναίσθητους

χωρίς αιτία κι αφορμή
να γράψω τη σιωπή μου

κι επιτέλους να μην σκεφτεί κανείς

τι έχουν και βουρκώνουν οι λέξεις

λίμνες σε τυπικά αποσπάσματα

λόγια σαθρά σ' ακινησία.

Να γράψω επιτέλους το Άγραφο βρε αδελφέ!

και να μη βρω εκεί μέσα
τίποτα το διαγραμμένο

μα στη μια λέξη δίχως σημασία

να τα 'χω εν τέλει ορίσει  όλα!

( τα ειδικά, δικά μου σημαίνοντα

και σημαινόμενά μου).

Να διαβαστούν σα σημάδια 

σε μια στιγμή κενού και στείρου λόγου

και εκείνος, ο ένας 

ο μοναδικός αποσπερίτης

στο σκότος της απουσίας μας

να τα αναγνωρίσει.

Ας είναι σήμερα μια ημέρα κενού

η πιο απλή μου μέρα

δίχως σημασία στην ανάμνηση

χωρίς λόγο στην ουσία

μια μέρα άδεια, μακριά και βαρεμένη

να μην διερωτώμαι πια το γιατί

και με τη λέξη  Πεπρωμένο

να τα βυθίζω όλα.

Τόση εκλογίκευση

πονάει πιά τα κόκαλα!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2013

Κόκκινη κλωστή δεμένη...

φωτοζωγραφιά απο το artvideo ''Χωροταξίa'', 2012-13

Στην πολιτική σκηνή κανείς μονάχα πνίγεται

δεν ανασαίνει ούτε η ζωή, μήτε η φαντασία.

Πίστεψα στον άνθρωπο, μα ο όχλος με διέψευδε συνέχεια

την ίδια στιγμή πότε ο ένας γίνονταν δοσίλογος, προδότης

πότε ο ίδιος... ήρωας και σωτήρας.

Κάποτε η μάζα λυτρώνει και κάποτε λεηλατεί

εδώ κι εκεί
στον ίδιο χρόνο
με τον ίδιο τρόπο ακριβώς.

Μονάχα μια κόκκινη γραμμή

άλλοτε σαν αιματοβαμμένoς χείμαρρος

κι άλλοτε σαν αιμοφόρος πόθος

μονάχα αυτή μπορεί να ξεχωρίζει και να ενώνει τα δυό σ'ένα βλέμμα

σε μια κοινή ματιά!

Λυπάμαι που στο λέω μα, μην μιλάς σήμερα

σιώπησε για άλλη μια φορά τ΄ αύριο

κι αυτό που πάλεψαν οι χθεσινοί να γεννηθεί

οι αυριανοί θα το σκοτώσουν πάλι

και φταίνε αυτοί που πίστεψες

κι εγώ...

που αρνήθηκα να πιστέψω.

Ντρέπομαι που στο λέω 
μα ο δρόμος στένεψε πια τη φαντασία.

Έρχονται κρύες οι νύχτες.

Ξημερώνουν οι μαύρες μέρες.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 17-6-2012

Στην Κόκκινη γραμμή του Χρόνου

                                                

Χορεύω τον παρελθόντα και τον μέλλοντα
να ξεγελάσω την κόκκινη γραμμή του χρόνου
μήπως με δει περιπατητή και παρατηρητή της
σ' ακριβή της βήματα, πότε μπροστά
και πότε ξωπίσω της να τρέχω
μην με θωρήσει ο χρόνος μου
αποκλειστικό συνοδοιπόρο του μέλει γενέσθαι
μη γκρεμιστώ κι εγώ μαζί του
με τα γινόμενα φτερά μου
στα πίσω διαμερίσματα της όψης
σα σταθώ σ΄ έναν μονάχα από τους δυό
πιστός διαιρέτης του λεπτοδείκτη
που ορίζει την αέναη κίνηση
σε λάθος και σωστό
και του χρονομέτρη που βιάζεται να προλάβει
το τεκταινόμενο μου σφάλμα.

Όχι
δεν θέλω απόν το καθώς πρέπει παρελθόν μου
μήτε τον μέλλοντα με λάθη θέλω ν’ απολείπει
Παρόντες θέλω και τους δυό
στο παρόν που μας μέλλεται
Κι όποτε..
Όποτε αυτό μας προσπεράσει.

                                                              /Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς 2010


τα σχέδια είναι μέρη του Artvideo ''Περιγραμμικές Διαδρομές'', 2012

Η Τιμή

                                       
                                     ''Απόγνωση'' μικτή τεχνική, 68 Χ 95, assani 2011

Κοιμάμαι σ’ένα σωρό από ντυσίματα

άλλα της πολυτέλειας 

κι άλλα της καθημερινότητας.

Σωρός στοιβαγμένα όνειρα

φθαρμένες μαζί κι επίδοξες ελπίδες.

Μέσα στο σωρό,

σε τούτο ‘δω το πάλεμα

μένω η ίδια.

Ρακοσυλλέκτης 
κι εκλεκτικός επίορκος.

Στην τάξη του χάους

γίνομαι σημείο φυγής
μι' ανθρώπινη κουκκίδα.

Αποφασίζω να ντύνομαι τα ρούχα της εργασίας.

Πάω ν΄ανακατέψω τώρα γραμμές ασύμφωνες

να εγείρω με μουτζουρώματα τη τέχνη

ασύμμετρα να πλέξω τις συμμετρίες

σε εικόνες υπόγειες 
και πρόσωπα συσσωρευμένα.

Να δέσω σ’ένα κοινό,
αμοιβαίο κομμάτι

ίσες τις μοίρες 

μες τ΄άνισα όνειρα 

και μέσα στις συμπτώσεις.

Η ζωή μου διόλου δεν θα φτιάξει έναν ''ωραιότυπο'' πίνακα

μα το έργο θα πουληθεί μοναδικό

κι από τις δυό όψεις 

ακριβοθώρητο 
κι ακριβοπληρωμένο.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2012

ο πίνακας πωλείται στην έκθεση που διοργανώνει ο ΣΚΕΤΒΕ στο Γαλλικό Ινστιτούτο 
Θεσ/νίκης, για τους ''Γιατρούς του κόσμου'' των οποίων το έργο είναι ανεκτίμητο!

''Προσωπίδεs Ι΄΄

Ι.

Στο πρόσωπό σου
σταυρώνεται κατάσαρκα η όψη.
Προσωπίδες πολύσπορες
αρχέτυπες παρωπίδες.

Ανήλεα ονοματίζουν οι λέξεις σου
το πρώτο μου όνομα.
Την σύγκρουση την λενε ελευθερία,
το θάνατο τον λένε Ζωή
Και σα φονιάς,  μ΄ευνουχισμένη την ενσυναίσθηση
ντύνεσαι εσύ 
ο ονειροβάτης νους- ήρωας
ξεπλένοντας τις λέξεις σου
ως Μέγας!

Φονιάς τώρα βαφτίζεται  
στον υπνοβάτη σου νου
ο ήρωας
ακόμα κι ο προδομένος 
μεταφράζεται τώρα προδότης
ως να 'ναι αυτό η μόνη, 
στο πατριαρχικό σου παραλήρημα
η μόνη αλήθεια.

Σε τελματώδη σημεία 
η μοναδικότητα δαχτυλοδείχνεται 
περήφανη στον καθρέφτη
αυτοστεφανομένη η δοξασμένη σου έπαρση,
μοιραία, αναίσχυντη και έρμαια μόνη. 

Στα βράδια μου όμως να ξέρεις...
σωπαίνουν οι παντοκράτορες κορυδαλλοί
φωνάζουν μονάχα τ’ αηδόνια
Δροσίζουν αέρα οι αέρινες μου ουτοπίες
τη νύχτα σου που γεμίζουν 
2Χ2 τρύπιοι τοίχοι-φαντάσματα
και ποιητικά εξαερίζεται έτσι μονάχη
η ασφυξία!

Στιγμές, στιγμές
σου βγάζω λοιπόν πια τη μάσκα
στιγμές στιγμές...

ποτέ δεν σε πιστεύω.

Ξεφλουδίζεσαι εσύ απάνθρωπος
και γίνομαι εγώ επιτέλους 
ξανά Ανθρωπινή.

/Aπό το Άγραφο Βιβλίο, αποσπ.  ''Συμπεφωνημένες κοινές αλήθειες'', ΙΑς, 21-12-11

ΣΗΜΕΙΩΜΑ της καλλιτέχνιδος:
’’ Πάνω από τους νόμους και τους επιβεβλημένους όρους υπάρχει η συνείδηση και πάνω από τη συνείδηση, οι συμπεφωνημένες κοινές αλήθειες και πανω από αυτές οι  πανανθρώπινες διαχρονικές αξίες  και ίσα με αυτές...η αντικειμενική αλήθεια..’’

Oι ''προσωπίδες Ι'' και ΙΙ, γράφτηκαν πάνω στη μουσική του Corecki και στο αναρτημένο βίντεο. Είναι μια κραυγή εναντίον του φασισμού που εγκλημάτισε τόσο πολύ απέναντι στην ανθρωπότητα κι ακόμα συνεχίζει να υπάρχει. Οι μνήμες μας ζουν αλλά δεν συγχωρούν!
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα γνωστά μας είναι πιθανή.
ΙΑς