Μία σκέψη μου για το τελευταίο ταξίδι προς στην αιωνιότητα των Μανώλη Μαυρομμάτη και Ντένη Ζαχαρόπουλου -μορφές αντίρροπες, της καλλιτεχνικής μας ζωής που υπήρξαν, ο καθένας από την δική του πλευρά ο κεντρικός άξονας του κυρίαρχου Ελληνικού εικαστικού διαλογισμού.
"Ποτέ δεν πίστεψα στο "ουδείς αναντικατάστατος". Κάποιοι άνθρωποι, μικροί ήλιοι ή μεγάλοι αφήνουν πισω τους μόνο φως! Στο ταξίδι της τέχνης μας πια, αχ εμεις οι καλλιτέχνες της ενδιάμεσης ρωγμής...μένουμε μόνοι, να κοιτάμε έρημα τ' άστρα και καμένη τη γη, ελπίζοντας στον μύθο του Φοίνικα."/Απο το Άγραφο βιβλίο, κεφ. ''απουσίες''
Εργο ανάρτησης: ''Αμφίδρομο 1'', 2009, 15 x 10 εκ., επίπεδο κολάζ με χαρτιά κι επιζωγραφισμένες ζελατίνες.
''Η φύση γιορτάζει κάθε μέρα...κι όταν αυτή γιορτάζει, οι άνθρωποι ζουν καλά!
Εύκολο κανείς να καταστρέφει. Δεν θέλει μυαλό, μισανθρωπιά θέλει... δεν χρειάζεται βάθος ψυχής, φελλός μπορεί να είναι, μικρός, μηδαμινός, αμελητέος. Το δύσκολο είναι κανείς να διατηρεί ακέραιο αυτό που βρίσκει, να διατηρεί για τις επόμενες γενεές την ζωτική δύναμη της φύσης, να επιθυμεί την ύπαρξη του ανέγγιχτου τόπου, την απάτητη γωνιά! Γιατί τι πιο όμορφο στην ζωή να ξέρεις πως αυτή διαιωνίζεται και χωρίς εσένα. πως προχωρά ερήμην σου... Γι αυτό ''λεφτάδες'' που ξυπνήσατε και κεντάτε νόμους και παρανόμους...που περπατάτε στο σκοτάδι...και πουλάτε τον αέρα το νερό, την μάνα και την ψυχή σας...να ξέρετε...ό,τι και να κάνετε όσους νόμους κι αν ψηφίσετε κι αν καπηλεύετε τη λέξη πρόοδο, ΕΚΕΙ θα επιστρέψετε...σε ένα κομμάτι γης... στο ίδιο με τους διπλανούς σας''.
έργο από το ζωγραφικό βιβλίο ''Κωδικοί Ανάγνωσης'', 2006.
Σενάριο Συγχώρεσης I
Στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. - Επιτέλους ήλθες. Σε ζητούσε... - Πως είναι; Σε τι κατάσταση; καταλαβαίνει; - Υπάρχουν φορές που τα θυμάται όλα. Υπάρχουν φορές που ζητά ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή και τους μιλά σαν να είναι παρόντες. Σε ζητούσε... Στο δωμάτιο - Αγάπη μου ήλθες, είσαι εδω; (Εδώ ή εκεί τι σημασία έχει πια; ) - Εδώ είμαι, εδώ όπως πάντα. Ησύχασε. - Με συγχωρείς; Πες μου ότι με συγχωρείς... - Μην μιλάς σε κουράζει. Η ημέρα έξω είναι υπέροχη, μύρισε ήδη άνοιξη, μην μιλάς. Ξέρεις έγιναν τόσα πράγματα σε μια στιγμή, θαρρώ πως όλα σε μια στιγμή γεννήθηκαν και πάλι σε μια στιγμή γινήκανε σκόνη. Ανάμεσα όμως ο χρόνος ήταν αιωνιότητα. Αλλά πάλι... σε εκείνη την τελευταία στιγμή το μάθημα με έστειλε εμπρός στο φως του ήλιου...σε εκείνο που μου έδειχνες με το δάχτυλο του ψεύδους και μου το ονόμαζες αλήθεια. Αλήθεια ήταν...μου έλεγες αλήθεια! Φεύγεις. Όλο μου το έλεγες πως φεύγεις. Mα πως φεύγεις; Πως μπορεί κανείς να φύγει από αυτό που πραγματικά είναι; Πως μπορεί να φύγει από κάπου που δεν ήτανε ποτέ! ''Επιστρέφω'' έπρεπε να μου πεις...Κοιμάσαι; Κοιμάσαι; ...Κοιμήσου. Τι σημασία έχει τώρα πια, ποιά είναι η αλήθεια και ποιό το ψέμα, εάν είσαι ξύπνιος ή εάν ονειρεύεσαι. Εάν φεύγεις ή εάν έρχεσαι τι σημασία έχει; Εγώ πέταξα.
Έμαθα το μάθημά μου καλά...και πέταξα.
Μου έκοψες τα πόδια ξέρεις... Αλλά ήταν εκείνη τη στιγμή που μόλις μάθαινα να πετάω.
(- Aγάπη μου είσαι εδώ; πες μου οτι με συγχωρείς.. Θέλω... πρέπει να φύγω από εδώ ήρεμος. - Μην ανησυχείς... κι εγώ ξέρεις έχω φύγει, αλλά πάλι εδώ είμαι, εξάλλου... σε έχω ήδη συγχωρέσει
από την ίδια κι όλας στιγμή...εκείνη... των στιγμών της προδοσίας.) /Από το Άγραφο Βιβλίο, Υποθετικά σενάρια, Σενάριο συγχώρεσης I, 2018.
Σάββατο 25 Μαρτίου 2017
Mου λείπει αυτό που νόμιζα πως ήταν Αλήθεια...
κι όμως...
ένα Ελάτωμα
δεν χαρακτήριζε τη διαφορά
της αλήθειας από το ψέμα...
ως αληθές το ελάτωμα
έγινε μια αληθής ανάμνηση
του Ψεύδους.
Μου λείπει το Ψεύδος.
/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας κεφ. διακειμενικές σχέσεις, 2017.
