Σύνορα

Η κόκκινη γραμμή κάπου εκεί ανάμεσα, τώρα κοιμάται...

Στην πολύλογη τέχνη

Στην πολύμορφη μουσική

Στα αποδημητικά πουλιά

Στον ατέρμονο νου

Στην ανθρώπινη ευγένεια

Στη φυσική ανθρωπιά

Στην παιδική συγχώρεση

Στον απέραντο ουρανό

Σε όλα αυτά που δεν έχουν σύνορα

που όμως έχουν όλα μια πατρίδα

ένα πριν και ένα μετά...

Και ένα μεγάλο ταξίδι να κάνουν.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, απόσπασμα από ''το σπίτι μου'' 

στη Χρύσα Χ.

το έργο της ανάρτησης: '' Τεμαχισμός 3α'',/ κολάζ, λάδι σε καμβά και παστέλ σε χαρτί, 35χ50, 2014

Διαδρομή

Πώς χαμηλώνει έτσι το φεγγάρι;

Έρχεται στα παράθυρα των ψιθύρων

Υγραίνεται απ’ την άχνα των σκέψεων

Κοκκινίζει από τα αισθήματα

Μαθαίνει από τα βλέμματα

Ύστερα, ξανανεβαίνει στο θόλο του

Και δεν μπορεί να παραμείνει πια σιωπηλό

Το βαραίνουν όσες συνέλεξε λέξεις

Έτσι, τις κάνει φως

για κείνους που τους μιλά η σιωπή και η νύχτα

/Από την νέα ποιητική συλλογή  της Ελένης Λιντζαροπούλου ''Ο Πίθος των Γυναικών'' 

με 10 σχέδια της Ι. Ασσάνη, από τις εκδόσεις των Φίλων.

 στο εξώφυλλο το έργο

''Η Μαρία'' 

εμπνευσμένο από το ομότιτλο ποίημα

Μονοτονία

Μπροστά στις ημέρες της επανάληψης

χαμογελώ κάθε φορά με άλλον τρόπο.

Στέκομαι βουβή και αφουγκράζομαι

σε αμετακίνητο τοπίο έξω από το παραθύρι σέρνω τη σιωπή

κι αυτή με ξεγελά
και μου αντανακλά απόηχους

άλλα πρόσωπα,
ομοιάζοντα στις αλλαγές του δευτερολέπτου.

Το δέντρο μου βγάζει τη γλώσσα

άλλοτε ξερή κι άλλοτε σποριασμένη

κάποτε πάλι σε καταπράσινα ταξίδια

κλαδιά βαστούν ψηλά στις πλησμονές μου οι πελαργοί 

και στις καπνισμένες μου ταράτσες
φωλιάζουν οι κίσσες τα γυάλινα τους δαχτυλίδια.

Η φωλιά των περιστεριών μου κάνει ένα χρόνο να γκρεμιστεί

μα πριν γείρω τα μάτια μου στον ουρανό

κλαδί το κλαδί ξαναγεννιέται.

Μονοτονία μου ψεύδεσαι...

Ψεύδεσαι πως ζεις στις επαναλήψεις

Κι αυτές μου λες πως θα κρατήσουν αιώνια

Μακριά θα κρατήσουν το γέρμα του χρόνου.

Μονοτονία μου ψεύδεσαι...

κι όλο αλλάζεις τα πρόσωπα

μια της φωτιάς, μια της έκρηξης και μια του πάγου

ίδια τα κάνεις να ομοιάζουν

Μα της αιωνίας μου της μνήμης ο παράπλευρος διαβάτης

παράλληλα κι αυτός φυλλορροεί

κι εγώ το σκάω...

το σκάω...
το σκάω...

το σκάω μες το φυλλορόισμά του

και στήνω φωλιές μορφές
ψυχές περίπατους  

στήνω φωλιές θύμησες
κάπου εκεί ανάμεσα...

στην κόκκινη γραμμή από το πέρασμά του!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς  22-4-2013

 σελίδα από το ζωγραφισμένο βιβλίο 

Κωδικοί Ανάγνωσης  2009

ΑΥΤΟΓΝΩΣΤΙΚΟ ΣΤ΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Πείτε μου ότι γκρεμίστηκε ο κόσμος σας

αυτός που κτίζατε πέτρα την πέτρα

με νερό ολόδροσο σταγόνα την σταγόνα

ποτίζατε τον μέλλοντα χρόνο...

σ’ ένα τεράστιο ουρανοξύστη τον φτάσατε θαρρώ

και τώρα εγώ τον καμαρώνω

μέχρι να φτάσει η ζήλια μου και πάλι... 

και με το πόδι σ' άγονο νου
μ' αφέλεια να τον πατώ
να τον διαλύω

σκόνη στην σκόνη γκρέμισα

χώμα στο χώμα 

να κυκλωθεί έτσι απλά η επιθυμία

Πείτε τώρα οτι φτιάξατε εσείς τις λέξεις

κι εγώ τις άκουσα, τις ένοιωσα, τις έκανα δικες μου

τις έγραψα ξανά σ’ ένα χαρτί και τώρα τις πουλάω

διπλές, τριπλές και καλοκερδισμένες

τις έννοιες τους να τριγυρνώ αχώνευτα 

σε σκέψεις χιλιοειπωμένες

χώμα στο χώμα σκόρπισα

σκόνη στη σκόνη 

να κυκλωθεί  έτσι απλά η επιθυμία

Πείτε λοιπόν πως σβήσατε την έρημο

μ’ ένα χαμόγελο αποθήκη

μ' ακόμα αστείρευτη είπατε
πως κάθεται στο χέρι σας η δίψα

κι εγώ τώρα με μανία τη φυσώ
μες το δικό μου στόμα

και νιώθω έτσι για μια φορά,
ξανά τον εαυτό μου

σκόνη στη σκόνη στέρεψα

χώμα στο χώμα 

έτσι, απλά να κυκλωθεί η επιθυμία

Και τώρα λύστε μου την απορία

αφού σας τα πήρα όλα

και τα έσπειρα σ' άνυδρη γη

τώρα ...
τι μένει πια να πάρω για τον κενό εαυτό μου?

και τώρα πείτε μου

πείτε μου ένα τελευταίο ακόμα...

αφού από εσάς τα έκλεψα

αστείρευτη πηγή των αγαθών μου

ποιος στην ουσία...Ποιος...
είναι ο κερδισμένος?

/Από το Άγραφο Βιβλίο  ΙΑς 2013, Αυτογνωστικό ΣΤ ΄Δημοτικού κεφ οι σελιδοδείκτες του ΕΜ

                                                                        
                                                                                     σχέδιο με μολύβι σε χαρτί , 2012

Τίποτα πιο πολύ

''Της Αγίας Γυναίκας σήμερα... Σουλιώτισσες, Μήδειες, Σουφραζέτες, Δαιμόνιες, Μητέρες, Σύντροφοι, Θηλυκά παντός τύπου, στις ανοιχτές σου πόρτες , ή στα κλειστά σου παράθυρα, ότι, όπου κι άν είναι....εκείνες πάντα θα κυοφορούν''
                               

Αφιερωμένο στην γυναίκα μάνα.

Είμαι τα χέρια του

είμαι τα πόδια του

είμαι το κάθισμά του

είμαι ο καθρέφτης που ζητά

να βρει τα είδωλά του.

Είμαι η γνώση του

είμαι η ασπίδα του

στον πόνο είμαι η γιατρειά του

η ανάσα,

η ζωή

κι η ελπίδα του

είμαι όλα αυτά

μα τίποτα πιο υψηλά του

γιατί απλούστατα εγώ…

Εγώ είμαι η μαμά του!

  /Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς 2004, κεφ. Α.Κ

 Photo by Dorothea Lange (Ντοροθέα Λανγκ)  1936, στις Ηνωμένες Πολιτείες (Nipomo, California).

Ημέρα κενού

                                      

Ας είναι σήμερα μια ημέρα κενού

μια άδεια μέρα

χωρίς λιθόχτιστη συνείδηση

κι ονείρατα σπαρμένα σε μακρόπνοο διάδρομο.

Να μη βλέπω εμπρός στο παραθύρι μου το μέλλον

να μην αισθάνομαι

ούτε τον ήχο

ούτε τα βήματα

και να μην ψάχνω κανένα γιατί και διότι.

Σαν πόρτα δίχως κλειδαριά να είν’ο λόγος 

και ο σκοπός μου δίχως πόμολο

ν’απλώσω τις πιο βαθιές μου σκέψεις

στα πιο ρηχά αστεία που θρέφονται αυθόρμητα.

Να σχεδιάσω χωρίς περίγραμμα το γέλιο

σε χάρτες αναίσθητους

χωρίς αιτία κι αφορμή
να γράψω τη σιωπή μου

κι επιτέλους να μην σκεφτεί κανείς

τι έχουν και βουρκώνουν οι λέξεις

λίμνες σε τυπικά αποσπάσματα

λόγια σαθρά σ' ακινησία.

Να γράψω επιτέλους το Άγραφο βρε αδελφέ!

και να μη βρω εκεί μέσα
τίποτα το διαγραμμένο

μα στη μια λέξη δίχως σημασία

να τα 'χω εν τέλει ορίσει  όλα!

( τα ειδικά, δικά μου σημαίνοντα

και σημαινόμενά μου).

Να διαβαστούν σα σημάδια 

σε μια στιγμή κενού και στείρου λόγου

και εκείνος, ο ένας 

ο μοναδικός αποσπερίτης

στο σκότος της απουσίας μας

να τα αναγνωρίσει.

Ας είναι σήμερα μια ημέρα κενού

η πιο απλή μου μέρα

δίχως σημασία στην ανάμνηση

χωρίς λόγο στην ουσία

μια μέρα άδεια, μακριά και βαρεμένη

να μην διερωτώμαι πια το γιατί

και με τη λέξη  Πεπρωμένο

να τα βυθίζω όλα.

Τόση εκλογίκευση

πονάει πιά τα κόκαλα!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2013

Στην εξορία

                                             φωτοζωγραφιά για το βίντεο ''Ταυτοποίηση''

Τραβώ  ίσια  το δρόμο μου.

Μονάχη, του σπέρνω διακλαδώσεις.

Γύρω μου τρέχουν μανιασμένα τα πράγματα. 

Σκοποί σε αμέτρητους κυκλώνες.

Αυτοί οι ξένοι αριθμοί με τις ξένες λέξεις που φωτοβοούν

με τ’ άπειρα της στιγμής φουσκωτά τους λαμπιόνια...

Kραυγές είναι που σβήνουν πριν το στόμα και το μυαλό μας τις εκθρονίσει. 

Η μανία να μπεις μέσα σ’εκείνον τον τυφώνα με τα ονοματεπώνυμα χωρίς ταυτότητα...

η κυρίαρχη εκείνη σκέψη πως φεύγει η ζωή σου κάτω από τα πόδια

και πως αν δεν μπεις μέσα του, γκρεμίζεσαι στον αέρα!

Συχνά σκέφτομαι εκείνες τις φριχτές εξορίες στον παράδεισο.

Γυάρος, 

Σίκινος

ουράνια νησιά που δεν πατήθηκαν απ΄τον ανθρώπινο νου

κι όμως...

κατοικήθηκαν απ' τους σωρούς νεκρών συγγενικών ελπίδων.

(Αχ προσωπίδες της κόλασης

μ’αμέτρητα λαβωμένα πουλιά σε κεντίδια 

καδραρισμένα στους ξεθωριασμένους τοίχους της αμνησίας

πρόσωπα βουβά του παραδείσου...)

Τραβώ ίσια το δρόμο μου και δεν κοιτώ γύρω μου τους τυφώνες. 

Λάμψεις είναι, λέω!

Εκτυφλωτικές τρύπες του σύμπαντος.

Στον τόπο μου τώρα γίνομαι εξόριστος και μετανάστης.

Δεν θέλω όνειρα δανεικά. Όχι. Μήτε μέλλοντα θέλω μεταχειρισμένο.

Καλύτερα ο κόσμος μου να μικρύνει σε δύο χέρια κι ένα νου.

Έτσι, θα ξέρω που να τον δίνω!

υγ. Την ιστορία κι αν δεν την γνωρίζει κανείς, την έχει μέσα του.

Το μόνο που χρειάζεται είναι ποτέ να μην την θάψει κάτω από τις κραυγές των άγριων μαϊμούδων.

/Από το Άγραφο Βιβλίο

 τα νησιά της Εξορίας

http://www.pame.gr/istoria/neoteri-elliniki-istoria/nisia-exorias.html#.URQVHh3onAN