Οι Σηματοδότεs

από τα ''πακεταρίσματα'' του César Baltaccini

Ένα ζευγάρι της μνήμης μου ήλθε και φώλιασε ξανά...μιαν αγκαλιά μες την καρδιά μου. Με μιά μοναχά κουβέντα.Σκέψη διόλου ριγμένη στο χρονοντούλαπο, ή ωραιοποιημένη σε λέξεις μετρικές, σε σελίδες επιχρωματισμένες.

Μία εικόνα σε μυρουδιά από αγιόκλημα και λίβανο.

Δυό γερόντια σκυφτά, καμπουριασμένα
Γυρμένα τα κορμιά σε σχήμα γάμμα

Τα πόδια σε μια σειρά τα τέσσερα

Σε θέση τρένου

σέρνονταν όχι για του Χρόνου το προσκύνημα

μα για του μόχθου τους την μεταλαβή

Στην πλάτη τους κάθε μέρα

πάκους στοιβαγμένα τα χαρτόνια

Τόσο βαρύ που ήταν το φορτίο τους

που τα μάτια τους έγδερναν τη γη

και θωρούσαν τον ουρανό μοναχά στης λάσπης τις αντανακλάσεις

Κάποια μέρα...

είδα από το παραθύρι μου την γιαγιά μονάχη!

Πακέτα χαρτόκουτα είδα..

σ' ένα κορμί πακεταρισμένο

σ' ένα σχοινί, κορμί όλο δεμένο

Σώμα χάρτινο

Μάζα κοκάλινη, αμπαλαρισμένη σε ανακυκλώσιμη ζωή

Λίγες μέρες μετά...τα χαρτόκουτα παρέμειναν άδεια.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2014.

Σε αυτό το ζευγάρι της μνήμης μου αφιερώνω τα λόγια του Κ. Ταχτσή και την μουσική του Τσαμπρόπουλου.

«Απ’ το λίγο ως το καθόλου η απόσταση ήταν μικρή. Την διένυσα με άλματα.» 

Κώστας Ταχτσής

                                                   Βλάσης Κανιάρης, Παρατηρητής, 2005, mixed media, 190x70x70 cm

In The Middle

Νερό, νερό, νερό

Ποτάμι, χείμαρρος

Άμμος, άμμος,

Άμμος πέτρινη,

Βράχος ακίνητος,

Ανίκητος χρόνος

Στάλα κόκκος

Μια στάλα στο χέρι άνυδρη,

Χίμαιρα

Χρόνος που στάζει έναν-έναν τους κόκκους του στο νου

Μνήμες καραβάνια, σε χαραγμένες διαδρομές ανέμου

Εδώ γίνονται οι διασταυρώσεις των αντιθέτων

Εδώ γαληνεύουν το πολύ και το τίποτα

απύθμενα στα ουράνια ερωτήματά τους.

Μια Εικόνα Χίλιες Λέξεις, λένε...

Χίλιες Διασταυρώσεις Μιαν Αλήθεια, λέω εγώ.

/Από το Άγραφο Βιβλίο,      Ιας 2014

το ποίημα In The Middle είναι εμπνευσμένο από την ομότιτλη εικαστική εγκατάσταση που παρουσιάζεται στην έκθεση με τίτλο ''Ματιά στην Αίγυπτο'' και διοργανώνεται από τον Δήμο Θεσσαλονίκης, το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδος, το Μορφωτικό Κέντρο της Αιγυπτιακής Πρεσβείας στην Αθήνα και τον ΣΚΕΤΒΕ. 

Διάρκεια έκθεσης: 10-2/28-2-2014, στην Casa Bianca Θεσ/νικη.

Παίρνουν μέρος 30 εικαστικοί εμπνεόμενοι από την Αίγυπτο και την Ελλάδα.

Το ποίημα συνοδεύει το art video''In the Middle'' που παρουσιάζεται μέσα σε μία διαφανή πυραμιδική εγκατάσταση 60χ60χ60 εκ. επάνω στην οποίαν η Χρυσή αναλογία (ακολουθία Fibonacci) εξελίσσεται με την κόκκινη γραμμή, σε μια οριζόντια παράθεση παράλληλων ευθειών. 

το βίντεο της εγκατάστασης

Οι ''Επεξηγηματικέs Εικόνεs'' στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κεντρο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εικαστική Έκθεση της Ιωάννας Ασσάνη 

 ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, Αίθουσα Β΄, 5ος όροφος

                                                               7/12/2013 – 7/1/2014  

            

"Χρόνος και Χώρος, σημεία του νου αλληλένδετα κινούνται ανάμεσα από λέξεις που παραπέμπουν σε εικόνες και από εικόνες που οδηγούν σε πολλαπλές προσωπικές αναγνώσεις οι οποίες οριοθετούν και "εικονοπλάθουν" την ατομική μας πραγματικότητα.

Οι Επεξηγηματικές Εικόνες είναι ένα παιχνίδι οπτικού λόγου, όπου το εικονοπλαστικό κείμενο βαδίζει παράλληλα με την αφηγηματική εικόνα, επιδιώκοντας να καταλήξουν αμφότερα – ταυτισμένα –  στο ίδιο σημείο.... Στο Σημείο όπου η εικόνα συναντά με συνέπεια την ποιητικότητά της."

/ ΙΑς  2013

Η Έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, Αίθουσα Β΄, 5ος όροφος, 

από 7 Δεκεμβρίου 2013 έως 7 Ιανουαρίου 2014. 

Την έκθεση προλογίζει η Ιστορικός και Κριτικός Τέχνης Έλλη Κοκκίνη Καπλάνη.

Εγκαίνια: Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013, ώρα 20:00

Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή: 9:00 – 14:00 /17:00 – 21:00

                                         Σάββατο: 17:00 – 21:00

                                         Κυριακή: 9:00 – 14:00

                                         Δευτέρα: κλειστά

Παράλληλες Εκδηλώσεις:   Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013, ώρα 20:00, Αίθουσα Β΄

Λόγος και Εικόνα: Συζήτηση με αφορμή την ποιητική συλλογή, «Ο Πίθος των Γυναικών», της Ελένης Λιντζαροπούλου, που φιλοτεχνήθηκε από την Ιωάννα Ασσάνη με 10 πρωτότυπα σχέδια και ένα ζωγραφικό έργο ως εξώφυλλο, εμπνευσμένο από το ποίημα της "Μαρία".

                    Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013, ώρα 11:00, Αίθουσα Β΄

Εκπαίδευση και Τέχνη: Η Ιωάννα Ασσάνη συζητά με μαθητές και Εκπαιδευτικούς για τον κοινωνικό ρόλο της Τέχνης και την σημασία της Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης. Απαντά σε γενικότερα ερωτήματα των νέων περι Τέχνης, την αναγκαιότητα και τον ρόλο της στην ζωή και την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. 

O ΚΗΠΟΣ

Γύρω - γύρω όλοι

και στη μέση...

ο Κήπος!

Πρώτο τραπέζι ηλιόλουστο στρώνει εμπρός στα μάτια μας η οικοδέσποινα ελπίδα. Σε μια ζωή μαζί περίτεχνα περιφραγμένη.

Μπροστά στην Αυλόπορτα

Ολάκερη σπορά κινούμενων αμφιλογιών φυσά στο πρόσωπο μας το αεράκι. Στο στροβιλίζοντα αέρα οι φθίνουσες λέξεις και ένα πέταλο ευχή ψηλά εκεί στη αυλόπορτα να γράφει: ‘’ Ουρανέ μας ακατάκτητε, ας γονιμοποιηθούν οι σπόροι μας σε οικοδέσποινες προτάσεις και ας φυσήξει ανάσες ζωής ο από μηχανής θεός μας, να σύρει μακριά το κενό αέρος, να δέσει βαθιά στις πέτρες, γη ’’.

Kαι εύχομαι πάλι κρυφά, με τα μάτια κλειστά και κάτω από ετούτη τη σκουριασμένη πόρτα, με τα χέρια δεμένα πίσω από της γρίλιας τα βουνά, εύχομαι: ''Ας ξημερώσουν Ουρανέ τυχαία έστω, κάποιες συμπτώσεις. Το ξέρω πως, και εκεί ακόμα μπορούν να μπουμπουκιάζουν σπαρτές οι δίγνωμές μας αναμνήσεις.

Κι εκεί ακόμα... 
ίσως παραχωθεί βαθιά το μελλούμενο και βλαστήσει γερά κάποτε... έστω και σαν κοινότυπο ανθίσει κάποτε το ‘’πεπρωμένο φυγείν αδύνατον’’.

Στον Κεντρικό Κήπο με τα παρτέρια

Περπατώντας τώρα στη μέση οδό...                 

φωνές αιωρούμενες και συγχορδίες αναζητούν στον κήπο μας ένα ενδιαφέρον σκάλισμα. Παραφωνίες πνίγουν την άγρια βλάστηση. Είναι βλέπεις κι αυτός ο κόσμος μου τελικά τόσο παρεμφερής με τον έναστρο ουρανό. Το ίδιο είναι βέβαια και παράλληλα περιφραγμένος με τις γειτνιάζουσες συνειδήσεις -δεν λέω...- μα είναι και τόσο μόνος! τόσο έναστρα μόνος όσο το άπειρο που συνυπάρχει με το απειροελάχιστο και κάνει το λίγο κάτι λιγότερο από το πάντα, μα και το πολύ... το κάνει, τοπίο του χρόνου περιφραγμένο.

Ευδοκιμεί όμως ακόμα στον κήπο μας ο οίστρος μου! -κάτω από τη σκιά των δέντρων- στο μέρος όπου ζει η μυθοπλασία και το μέλλον της αυτοπροστατεύεται από τα τεκταινόμενα της προσωπικής μας αλήθειας.
Στον κήπο μας λοιπόν φυτρώνουν ακόμα οι παρελθόντες χρόνοι. Αποζητούν επίμονα υγρασία έχοντας το χάρισμα να λουλουδιάζουν στις άνυδρες επαναλήψεις, ακόμα κι όταν ανθίζουν εκεί στη λίμνη του, ιδιαίτερα πεινασμένες οι συνήθειες. Στο δικό σου ''πάλαι ποτέ’' λιπαίνονται τα οπωροφόρα του δέντρα και στις δικές μου αναμνήσεις θρέφεται μ΄εσπέρας το γόνιμό του μέλλον. Κάτω δε απ’ τον ίδιο χειμωνιάτικο ήλιο καρπίζουν κοινά οι μικρές μας ιδιορρυθμίες -εκεί, κολλητά και πλάι στις μικροδιαφορές μας-. Και όταν κάποτε παραιτείται ο Θεός της Καλημέρας, ακόμα και όταν γέρνει ο ηλίανθος το απόγιομα τη κεφαλή του, ρίχνοντας στη γη τους σπόρους του από λύπη, εκεί να δεις και πάλι πως από θαύμα, στο νου της νύχτας μπορούν ν' ανθίζουν!

Στα Παρτέρια του κήπου εντός

Και να που σε κάποια κοινότυπη στιγμή ο χρόνος γκρεμίζει σιγά-σιγά τη κοινή μας περίφραξη

Και να που η επανάληψη της δυστυχίας γίνεται αειφόρος ορίζοντας για μιαν ακόμα ευτυχισμένη ανάμνηση...

Και να που ο χρόνος φτιάχνει λαγούμια ερήμην, για να αποδρά η θέληση και να σφυρά αμέτοχη η απραξία

σε καλό του...

αυτός ο χρονικός σύνδεσμος ''Θα'' ξέρει τελικά πώς να στρώνει ένα καινούργιο αδιάβατο τάπητα εμπρός μας:

Θα σπείρω σχέδια με ατομικές καλλιέργειες

Θα στρώσω στα πόδια μου πιο ανθεκτικό το βήμα, σε πλάκες διαλογικής κοπής

Θα μελετήσω το αυτόματο πότισμα να μην κουράζονται οι προθεσμίες

Θα απαλύνω τις τραγικές μου συνειδήσεις  με ένα καλό κούρεμα συγχώρεσης

και προπάντων...

Θα περιφράξω τη ζωή ξανά σε μια παράγραφο...

Θα περιφράξω τη Ζωή μας ξανά...
σε μια παράγραφο

μα...

Στον πίσω Κήπο
και κάπου ξωπίσω ή εμπρός μου

Θα κρατήσω στην αποθήκη της διαβατάρικης μου αλήθειας ένα δικό μου επίλογο... Έναν ταγμένο επίλογο σε σπόρους, 
που θα φυτρώνουν κρυμμένοι στα βράχια για το κάποτε, στην άνυδρη γη για το ύστερα και στη σκιερή ουτοπία για το πάντα.

Ευτυχής πια για την οριστική μου αλήθεια, που ως την έξοδο του κήπου παραμένει αμετάβλητη στο χρόνο και Εκεί!

νυχτοπεταλούδα / νερομόλυβα, σινική, κολαζ, 2012

''Ο Κήπος'' είναι απόσπασμα από  το συνολικό έργο ''το Σπίτι μου''/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2010

Σύνορα

Η κόκκινη γραμμή κάπου εκεί ανάμεσα, τώρα κοιμάται...

Στην πολύλογη τέχνη

Στην πολύμορφη μουσική

Στα αποδημητικά πουλιά

Στον ατέρμονο νου

Στην ανθρώπινη ευγένεια

Στη φυσική ανθρωπιά

Στην παιδική συγχώρεση

Στον απέραντο ουρανό

Σε όλα αυτά που δεν έχουν σύνορα

που όμως έχουν όλα μια πατρίδα

ένα πριν και ένα μετά...

Και ένα μεγάλο ταξίδι να κάνουν.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, απόσπασμα από ''το σπίτι μου'' 

στη Χρύσα Χ.

το έργο της ανάρτησης: '' Τεμαχισμός 3α'',/ κολάζ, λάδι σε καμβά και παστέλ σε χαρτί, 35χ50, 2014

Διαδρομή

Πώς χαμηλώνει έτσι το φεγγάρι;

Έρχεται στα παράθυρα των ψιθύρων

Υγραίνεται απ’ την άχνα των σκέψεων

Κοκκινίζει από τα αισθήματα

Μαθαίνει από τα βλέμματα

Ύστερα, ξανανεβαίνει στο θόλο του

Και δεν μπορεί να παραμείνει πια σιωπηλό

Το βαραίνουν όσες συνέλεξε λέξεις

Έτσι, τις κάνει φως

για κείνους που τους μιλά η σιωπή και η νύχτα

/Από την νέα ποιητική συλλογή  της Ελένης Λιντζαροπούλου ''Ο Πίθος των Γυναικών'' 

με 10 σχέδια της Ι. Ασσάνη, από τις εκδόσεις των Φίλων.

 στο εξώφυλλο το έργο

''Η Μαρία'' 

εμπνευσμένο από το ομότιτλο ποίημα

Μονοτονία

Μπροστά στις ημέρες της επανάληψης

χαμογελώ κάθε φορά με άλλον τρόπο.

Στέκομαι βουβή και αφουγκράζομαι

σε αμετακίνητο τοπίο έξω από το παραθύρι σέρνω τη σιωπή

κι αυτή με ξεγελά
και μου αντανακλά απόηχους

άλλα πρόσωπα,
ομοιάζοντα στις αλλαγές του δευτερολέπτου.

Το δέντρο μου βγάζει τη γλώσσα

άλλοτε ξερή κι άλλοτε σποριασμένη

κάποτε πάλι σε καταπράσινα ταξίδια

κλαδιά βαστούν ψηλά στις πλησμονές μου οι πελαργοί 

και στις καπνισμένες μου ταράτσες
φωλιάζουν οι κίσσες τα γυάλινα τους δαχτυλίδια.

Η φωλιά των περιστεριών μου κάνει ένα χρόνο να γκρεμιστεί

μα πριν γείρω τα μάτια μου στον ουρανό

κλαδί το κλαδί ξαναγεννιέται.

Μονοτονία μου ψεύδεσαι...

Ψεύδεσαι πως ζεις στις επαναλήψεις

Κι αυτές μου λες πως θα κρατήσουν αιώνια

Μακριά θα κρατήσουν το γέρμα του χρόνου.

Μονοτονία μου ψεύδεσαι...

κι όλο αλλάζεις τα πρόσωπα

μια της φωτιάς, μια της έκρηξης και μια του πάγου

ίδια τα κάνεις να ομοιάζουν

Μα της αιωνίας μου της μνήμης ο παράπλευρος διαβάτης

παράλληλα κι αυτός φυλλορροεί

κι εγώ το σκάω...

το σκάω...
το σκάω...

το σκάω μες το φυλλορόισμά του

και στήνω φωλιές μορφές
ψυχές περίπατους  

στήνω φωλιές θύμησες
κάπου εκεί ανάμεσα...

στην κόκκινη γραμμή από το πέρασμά του!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς  22-4-2013

 σελίδα από το ζωγραφισμένο βιβλίο 

Κωδικοί Ανάγνωσης  2009