Αλήθεια

Μου έκοψε τα πόδια.

Ευτυχώς ήταν τη στιγμή

που μόλις μάθαινα να πετάω.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, κεφ. Χαρταετοί, λήμμα αλήθεια.

Και οι Χαρταετοί ακόμα, σκέφτονται πωs να πετάξουν.

''Με πλήρη επίγνωση του προσωπικού γολγοθά που ο καθένας μας ανεβαίνει, εγώ, και πάλι ερήμην των συνθηκών της ανάβασης, θα γύρω το κεφάλι μου στον ουρανό και θα δω εκεί τις φιλίες μου να λάμπουν σαν τα αστέρια που οδηγούν τους τρεις μάγους προς τη γέννηση...''

/Από το Άγραφο Βιβλίο, κεφ. Χαρταετοί, λήμμα: Φιλία.

    

                                                                                            Aπoσπάσματα από το βίντεο 

Reflections of Origin

Διάρκεια / Duration: 2'.03''
Format: H.264
Eίδος / Genre : artvideo
Έτος / Year of Production: 2017
Μουσική / Music: Nicolas Martin, ''The seabed''

© 2017 Ioanna Assani

Χωρίs και Με

Ε ναι λοιπόν

είμαι ρομαντική!

ΕΙΜΑΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ

δεν είμαι ψυχρή

δεν είμαι υπολογίστρια

δεν είμαι στεγνή

είμαι τρυφερή, ρομαντική, αληθινή, ειλικρινής και δίκαια...

θέλω χάδια 

θέλω γλυκά λόγια

θέλω αφιερώσεις

σκέψεις

όνειρα

θέλω βάθος

βάθος σε ιδέες

σε αισθήματα

πλάτος

πλάτος σε λέξεις

πολλές λέξεις, πολλές ιδέες, πολλά ταξίδια

κι ένα ταξίδι ακόμα

στη ζωή

και...μήκος

μήκος στα χρόνια

στα σχέδια

στο μυαλό

και νου

σε όλες τις διαστάσεις

ένα καλό κι ευγενικό χαρακτήρα

με αγάπη

πολλή αγάπη

να μου τη δείχνει

να την παίρνω και να του τη ξαναδίνω πίσω

γιατί τα τραγούδια και τα λουλούδια ποτέ δεν πεθαίνουν

όσο κανείς τα ποτίζει...

έστω και με δάκρυα για ό,τι λογικά δεν υπάρχει.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2017.

ΜΕΔΟΥΣΑ ΜΠΛΕ

   Θαλασσινό μπάνιο στη βροχή...

Οι μόνες τολμηρές, κοιτώντας έως εκεί που φτάνει ο κάμπος των ματιών μας. Και να σου το δώρο! Απ΄το Θεό σταλμένο κάποιο μήνυμα ίσως, ή κάποια διαβεβαίωση. Το καλύτερο της ιστορίας είναι πως αυτή η μαγική εικονοστιγμή μοιράστηκε στα δύο, χωρίς να χάσει τίποτα από τη δύναμή της. Αντιθέτως γιγαντώθηκε! Γιατί...τι αξία έχουν όλες οι μαγίες του κόσμου σε αυτές τις απειροελάχιστες στιγμές εάν δεν τις μοιράζεσαι με κάποιον που τις βλέπει και τις αισθάνεται το ίδιο...

ε;

Βροχή...

κι ανάποδα τα διαμάντια τ' ουρανού στη θάλασσα

σωρός οι διάφανοι στρατιώτες

εφ' όπλου λόγχης...

χάνουν τη μάχη στην εξομοίωση

και στην ακτή ξεβρασμένο

μοναδικό το μπλε ζαφείρι

να τραβιέται έρμαιο στην τύχη των διάφανων ρευμάτων

και στην καρδιά του μέσα

μικρά, μικρούτσικα μωρά γεννήματα

ιδέες απραγματοποίητες... 

Ονείρατα εν δυνάμει

σ' έναν κόσμο μες τον κόσμο

σφήνα που χώθηκε νωτιαία στον κόσμο μας

 Οδός

διασταύρωση που γίνηκε...

κι από τότε 

δεν θα διαχωριστεί ποτέ.

/από το Άγραφο Βιβλίο, στην φίλη μου Οινάνθη, κεφ. πολύτιμοι λίθοι, 6-08-2016.

 

ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΙΙ

μουσικη Zbigniew Preisner - Les Marionettes

Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται πάντα με υπερβολή
Ο μισός δρόμος ήδη ξεκίνησε
πιστά και με ταχύτητα τυφώνα
μα ο άλλος μισός...
από την άλλη κουκκίδα του παραμένει μόνος
στην αρχή του ακόμα αμετάβλητος

κι η ιερή αποστολή να παραμένει άδεια.

Στην φωτιά δεν λειώνει η παγερή ανάσα
μα πόσο τέλεια κινείται η λάβα μέσα στην θάλασσα 

όταν χύνεται χωρίς να σβήνει.

Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται
στις μικρές κινήσεις του μέσου δρόμου
και οι μεγάλες πράξεις εκεί...
στην απειροελάχιστη κόκκινη γραμμή
του ενδιάμεσου ΤΩΡΑ.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας, 

   To ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε μαζί με άλλα στον κατάλογο της έκθεσής μου με τίτλο: ''Επεξηγηματικές εικόνες'', που πραγματοποιήθηκε στο Βαφοπούλειο πνευματικό κέντρο Θεσσαλονίκης, στις 7 Δεκεμβρίου 2013.

Πόλιs εν δυνάμει

''πόλις εν δυνάμει νο 3'', 
1.10x85εκ, ακουαρέλα, μελάνια και ξυλομπογιές σε ξύλο θαλάσσης, 2016. 
(Συμμετοχή στην ομάδα Αυτοβιογραφικά συστήματα, Art Athina 2016)

Η Πόλη μας...

φτερά ξερά

φύλλα σαπισμένα

σπασμένες λέξεις,

λέξεις...

λέξεις...

Μία Λέξη

σε συσσωρευμένα ερείπια

Μα δεν είναι μονόπολη η πόλη μας

να παίζεται μοναχά με έναν παίχτη

και η ψυχή της...

είναι δένδρο που απλώνεται

ίσια ψηλά απ' τα ριζά της

 μακραίνει στον ουρανό το παρελθόν

βαθαίνει στη γη το μέλλον

νοτίζει στις θύμησες το χώμα

κλωνάρια π' ανθίζουν τ' ανεκπλήρωτα σχέδια

υψώνονται στα σύννεφα υδροδοτούσες οι ψυχές

και να που τώρα
 να που ελπίζω...

Ελπίζω σε μια λέξη...

να γίνουν δυό τα χέρια

τέσσερα τα πρόσωπα

οκτώ οι κραυγές

δεκάξι οι μνήμες

να γίνουν αμέτρητοι χείμαρροι

που θα φωνάζουν μια λέξη...

Ελπίζω

ελεύθερο πουλί να ξαποστάσει πάλι, σε λεύτερα κλαδιά

Ελπίζω

στο θρόνο του νου!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, 20-12-2011

Το Μανιφέστο του ''Ζωντανού έργου''

Τ ο  Ζ ω ν τ α ν ό  Έ ρ γ ο

Μανιφέστο

Α' Μέρος

Τίποτα δεν είναι μονιμότερο από τη διαρκή εναλλαγή και τίποτα πιο αληθινό από την ανάγκη ταύτισης του είναι και του φαίνεσθαι -αυτό που είναι να φαίνεται κι αυτό που φαίνεται να είναι- και η μετάβαση από το είναι στο φαίνεσθαι να διαρκεί τόσο... 

όσο το σημείο,

που αμετακίνητο στο πάντα ή στο ποτέ, δεν ξέρεις εάν είναι η αρχή ή το τέλος μιας εξιστόρησης, ή μήπως είναι εκείνο το ασύλληπτο του χρόνου τώρα, ή το άπιαστο του τόπου εκεί ...

όσο η ευθεία,

που ταξιδεύει, διαχωρίζει και ενώνει που υπάρχει ως τομή στην αρμονία, νοητή γραμμή στον ορίζοντα, διαρκής και αμφίδρομος μάρτυρας του εδώ και του εκεί, του τότε, του τώρα και του μετά, στυλοβάτης του χρόνου και της κατεύθυνσης...

όσο ο κύκλος, 

που η κίνησή του ισαπέχει γύρω από το κέντρο στο αβαθές επίπεδο, διαγράφοντας μιαν ατέρμονη διαδρομή με το τέλος στην αρχή του κι αντίστροφα...

όσο η σπείρα,

που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της σε αέναο ταξίδι στο αμετακίνητο σημείο, με την αρχή της πότε να χάνεται στο βάθος της εντός, πότε στο βάθος της εκτός, εξωστρεφής κι εσωστρεφής δύναμη, συνεχής κι αόρατη κίνηση στο χώρο...

όσο ο χώρος, 

που χωρίς τα σημεία του δεν ορίζεται, ενώ με αυτά, στις τρεις τους κατευθύνσεις αποκτά ταυτότητα. 

Ο Κόσμος μπορεί να είναι ταυτόχρονα μικρός και μεγάλος, να περιέχει και να εμπεριέχεται, να ζει στο παρελθόν και το μέλλον, να κινείται αέναα μόνος μα κι ανάμεσα στις αντιθέσεις... Ο Κόσμος μπορεί να είναι το Εκεί και το Παρόν την ίδια στιγμή που είναι το Παντού και το Πάντα. Σε ένα τέτοιο σημείο το Ζωντανό Έργο γίνεται γνήσιος ανταποκριτής της ζωής και δεν ορίζει τίποτα άλλο παρά την επιτακτική ανάγκη, του διαρκώς να υπάρχει.

/από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2015

υγ. Τα δύο πρώτα μέρη του Μανιφέστου παρουσιάζονται στο εμβόλιμο του 9ου τεύχους του περιοδικού τέχνης ''Τέχνης Ίχνη'' του ΣΚΕΤΒΕ μαζί με το έργο Διπλώματα. Το τεύχος θα δημοσιευτεί σύντομα.