Αλύχτημα στις ράγες των Τεμπών

 

Ανάμεσα στα νερά, τα δέντρα, τις γέφυρες τα τούνελ,

Στους σκαμμένους βράχους, τα σφυρίγματα των τρένων, τα γέλια

Τα βουβά τηλέφωνα, τις υποσχέσεις

-  Θα γυρίσω

-  Θα έλθω

-  Θα φτάσω

- Θα ‘μαι καλά''

Ανάμεσα στην προσμονή και την ελπίδα

Το τσάι, τον καφέ και το χάδι

Την στεναχώρια, την αναμονή

Ακριβώς εδώ, ανάμεσα

Στην μεταίχμια γραμμή της ζωής και της αβύσσου

Κυβερνόντες αυτού του χρόνου, σ' αυτόν τον τόπο

Κουβαλάτε στην πλάτη σας δεκάδες τάφους της γης 

και μύριους της καρδιάς μας

 

Τριγμούς διπλασιασμένους των χρόνων που πέρασαν

Τετραπλάσιους των χρόνων που δεν ήλθαν

Όλων όσων έσπασαν στα χέρια σας, σαν μαριονέτες

Κινώντας το πριν και το μετά

Σαν κονιορτός που σκόρπισε εκπνέοντας το τώρα

Γύρω από το πάτημα ενός κουμπιού δίχως εικόνα

Κοντά στο στρίψιμο ενός κλειδιού 

Επάνω στο χέρι ενός ανθρώπου

                                                    Κινούμενος καρπός πολλών μικρών δαχτύλων

Διασταυρόνωνται και διχοτομούνται

Τα υπολογιστικά μετρήματα των προσωπικών σας επιθυμιών

Χωρίς μάτια, στόμα, ταυτότητα ή καρδιά

Όλα, μα όλα κομμένα μέλη 

ενός μεγάλου κεφαλιού δίχως πρόσωπο

                                                      Όσο παγώνει η πληγή 

                                                      Τόσο πονάει

Δική σας ευθύνη 

η απουσία, το κενό, το άδειο

Δική μας ευθύνη 

το όριο.

 

/Από το Άγραφο Βιβλίο, 5/3/2023

για τις 58+ ψυχές που χάθηκαν στις ράγες των Τεμπών, στο τρένο του ΟΣΕ. την αποφράδα ημέρα Τετάρτη 1 Μαρτίου 2023

 

ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

 

Περπατώ την πόλη που με υιοθέτησε

Περπατώ τους δρόμους που ερωτεύτηκα

Αριστοτέλους και Ερμού

τα σοκάκια που με τρόμαξαν

τα δρομάκια που με πόνεσαν

Τσιμισκή να περπατάς

και μάλιστα από αριστερά

είναι η αριστοκρατική πλευρά

Πως αριστερά

προς Βαρδάρη ή προς ΧΑΝΘ;

Tι σημασία έχει

ίδια τα πεζοδρόμια παντού

Πλάκες γκριζωπές τετράγωνες μεγάλες

μικρές πατημασιές περαστικών

αργόσχολων και βιαστικών

Περιπλανιέμαι 

στην πόλη που με μέθυσε

Ονειροβατώ σε λόφους σκουπιδιών

μπουκάλια πλαστικά χορτασμένων αποφάγια

χαρτιά εφημερίδες όχι για τα νέα

για τις δωροεπιταγές βρε αδελφέ

Συναντώ λιπόσαρκους εξαρτημένους

κάλπικους ανάπηρους επαίτες

τύπους ψωνισμένους

κάποιους που ψωνίζουν 

άλλους που ψωνίζονται

Τα θέατρα στα υπόγεια μετράνε θέσεις αδειανές

Οι ταβέρνες στα ισόγεια κατέλαβαν τα πεζοδρόμια

Με ομίχλη ή μ' αιθαλομίχλη

όπου και να περπατήσω η πόλη μού μιλά

Ποίημα της Ανδρονίκης Γωγοπούλου

από την ποιητική της συλλογή ΕΥΤΟΠΙΑ

εκδ. Σαιξπηρικόν, 2016

Για την ημέρα της ΦΥΣΗΣ που γιορτάζει (21/5)

ιστοσελίδα της NATURA 2000
https://edozoume.gr/?fbclid=IwAR2g5bHI5qXi8kvWiR6F9PU0zleyxL5_Ti-OoyIm6t66zvPhBfRKzkFCdz8

''Η φύση γιορτάζει κάθε μέρα...κι όταν αυτή γιορτάζει, οι άνθρωποι ζουν καλά!

Εύκολο κανείς να καταστρέφει. Δεν θέλει μυαλό, μισανθρωπιά θέλει... δεν χρειάζεται βάθος ψυχής, φελλός μπορεί να είναι, μικρός, μηδαμινός, αμελητέος. Το δύσκολο είναι κανείς να διατηρεί ακέραιο αυτό που βρίσκει, να διατηρεί για τις επόμενες γενεές την ζωτική δύναμη της φύσης, να επιθυμεί την ύπαρξη του ανέγγιχτου τόπου, την απάτητη γωνιά! Γιατί τι πιο όμορφο στην ζωή να ξέρεις πως αυτή διαιωνίζεται και χωρίς εσένα. πως προχωρά ερήμην σου... Γι αυτό ''λεφτάδες'' που ξυπνήσατε και κεντάτε νόμους και παρανόμους...που περπατάτε στο σκοτάδι...και πουλάτε τον αέρα το νερό, την μάνα και την ψυχή σας...να ξέρετε...ό,τι και να κάνετε όσους νόμους κι αν ψηφίσετε κι αν καπηλεύετε τη λέξη πρόοδο, ΕΚΕΙ θα επιστρέψετε...σε ένα κομμάτι γης...
στο ίδιο με τους διπλανούς σας''.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, κεφ. Φυσικές ιστορίες

ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

Υπάρχουν κάτι μεγάλα ταξίδια που σε αφήνουν άφωνη

και τι να πεις μπροστά στον φίλο που φεύγει αργά αργά,

κουνώντας το μαντίλι

Αποχαιρετώντας

Σκέψεις που δεν μοιράστηκες

Πράξεις που δεν έζησες

Ζωές που δεν πρόλαβες να ονειρευτείς

μέσα στον χρόνο που ήλπιζες ατέρμονο

για να τον ζήσετε μαζί.


Υπάρχουν κάτι μικρά ταξίδια του λεπτού που λεν τα πάντα

κι αυτά

χωράνε τσίμα τσίμα, δυο ανθρώπους.



/από το Άγραφο Βιβλίο, κεφ. ''Φίλοι Κόσμοι με Κ κεφαλαίο'', 17 Απριλίου 2018.
στην Νίκη μου...

ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ  ΓΩΓΟΠΟΥΛΟΥ

Εργογραφία

Ποιητική συλλογή: Ευτοπία   (Θεσσαλονίκη: εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ, 2016)

Ποιητική συλλογή: Δακρυόεν γελάσασα  (Θεσσαλονίκη: εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ, 2017) 

Θεατρικό έργο: Μονόπρακτο για τρεις Γυναίκες (Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Ρώμη, 2017)

Υποθετικά σενάρια

 

έργο από το ζωγραφικό βιβλίο ''Κωδικοί Ανάγνωσης'', 2006.

 Σενάριο Συγχώρεσης I 

Στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.

- Επιτέλους ήλθες. Σε ζητούσε...
- Πως είναι; Σε τι κατάσταση; καταλαβαίνει;
- Υπάρχουν φορές που τα θυμάται όλα. Υπάρχουν φορές που ζητά ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή και τους μιλά σαν να είναι παρόντες. Σε ζητούσε...

Στο δωμάτιο

- Αγάπη μου ήλθες, είσαι εδω;
 (Εδώ ή εκεί τι σημασία έχει πια; )
- Εδώ είμαι, εδώ όπως πάντα. Ησύχασε.
- Με συγχωρείς; Πες μου ότι με συγχωρείς...
- Μην μιλάς σε κουράζει. Η ημέρα έξω είναι υπέροχη, μύρισε ήδη άνοιξη, μην μιλάς. Ξέρεις έγιναν τόσα πράγματα σε μια στιγμή, θαρρώ πως όλα σε μια στιγμή γεννήθηκαν και πάλι σε μια στιγμή γινήκανε σκόνη. Ανάμεσα όμως ο χρόνος ήταν αιωνιότητα. Αλλά πάλι... σε εκείνη την τελευταία στιγμή το μάθημα με έστειλε εμπρός στο φως του ήλιου...σε εκείνο που μου έδειχνες με το δάχτυλο του ψεύδους και μου το ονόμαζες αλήθεια. Αλήθεια ήταν...μου έλεγες αλήθεια! Φεύγεις. Όλο μου το έλεγες πως φεύγεις. Mα πως φεύγεις; Πως μπορεί κανείς να φύγει από αυτό που πραγματικά είναι; Πως μπορεί να φύγει από κάπου που δεν ήτανε ποτέ! ''Επιστρέφω'' έπρεπε να μου πεις...Κοιμάσαι; Κοιμάσαι; 
...Κοιμήσου.
Τι σημασία έχει τώρα πια, ποιά είναι η αλήθεια και ποιό το ψέμα, εάν είσαι ξύπνιος ή εάν ονειρεύεσαι. Εάν φεύγεις ή εάν έρχεσαι τι σημασία έχει; Εγώ πέταξα.

Έμαθα το μάθημά μου καλά...και πέταξα. 

Μου έκοψες τα πόδια ξέρεις...
Αλλά ήταν εκείνη τη στιγμή που μόλις μάθαινα να πετάω.

(- Aγάπη μου είσαι εδώ; πες μου οτι με συγχωρείς.. 
Θέλω... πρέπει να φύγω από εδώ ήρεμος.
- Μην ανησυχείς...
κι εγώ ξέρεις έχω φύγει, αλλά πάλι εδώ είμαι, εξάλλου...
σε έχω ήδη συγχωρέσει 

από την ίδια κι όλας στιγμή...εκείνη... των στιγμών της προδοσίας.)

/Από το Άγραφο Βιβλίο,  Υποθετικά σενάρια, Σενάριο συγχώρεσης I,  2018.

Mου λείπει αυτό που νόμιζα πως ήταν Αλήθεια...

κι όμως...

ένα Ελάτωμα

δεν χαρακτήριζε τη διαφορά

της αλήθειας από το ψέμα...

ως αληθές το ελάτωμα

έγινε μια αληθής ανάμνηση

του Ψεύδους.

Μου λείπει το Ψεύδος.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας κεφ. διακειμενικές σχέσεις, 2017.

Αλήθεια

Μου έκοψε τα πόδια.

Ευτυχώς ήταν τη στιγμή

που μόλις μάθαινα να πετάω.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, κεφ. Χαρταετοί, λήμμα αλήθεια.

Και οι Χαρταετοί ακόμα, σκέφτονται πωs να πετάξουν.

''Με πλήρη επίγνωση του προσωπικού γολγοθά που ο καθένας μας ανεβαίνει, εγώ, και πάλι ερήμην των συνθηκών της ανάβασης, θα γύρω το κεφάλι μου στον ουρανό και θα δω εκεί τις φιλίες μου να λάμπουν σαν τα αστέρια που οδηγούν τους τρεις μάγους προς τη γέννηση...''

/Από το Άγραφο Βιβλίο, κεφ. Χαρταετοί, λήμμα: Φιλία.

    

                                                                                            Aπoσπάσματα από το βίντεο 

Reflections of Origin

Διάρκεια / Duration: 2'.03''
Format: H.264
Eίδος / Genre : artvideo
Έτος / Year of Production: 2017
Μουσική / Music: Nicolas Martin, ''The seabed''

© 2017 Ioanna Assani

Χωρίs και Με

Ε ναι λοιπόν

είμαι ρομαντική!

ΕΙΜΑΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ

δεν είμαι ψυχρή

δεν είμαι υπολογίστρια

δεν είμαι στεγνή

είμαι τρυφερή, ρομαντική, αληθινή, ειλικρινής και δίκαια...

θέλω χάδια 

θέλω γλυκά λόγια

θέλω αφιερώσεις

σκέψεις

όνειρα

θέλω βάθος

βάθος σε ιδέες

σε αισθήματα

πλάτος

πλάτος σε λέξεις

πολλές λέξεις, πολλές ιδέες, πολλά ταξίδια

κι ένα ταξίδι ακόμα

στη ζωή

και...μήκος

μήκος στα χρόνια

στα σχέδια

στο μυαλό

και νου

σε όλες τις διαστάσεις

ένα καλό κι ευγενικό χαρακτήρα

με αγάπη

πολλή αγάπη

να μου τη δείχνει

να την παίρνω και να του τη ξαναδίνω πίσω

γιατί τα τραγούδια και τα λουλούδια ποτέ δεν πεθαίνουν

όσο κανείς τα ποτίζει...

έστω και με δάκρυα για ό,τι λογικά δεν υπάρχει.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2017.

ΜΕΔΟΥΣΑ ΜΠΛΕ

   Θαλασσινό μπάνιο στη βροχή...

Οι μόνες τολμηρές, κοιτώντας έως εκεί που φτάνει ο κάμπος των ματιών μας. Και να σου το δώρο! Απ΄το Θεό σταλμένο κάποιο μήνυμα ίσως, ή κάποια διαβεβαίωση. Το καλύτερο της ιστορίας είναι πως αυτή η μαγική εικονοστιγμή μοιράστηκε στα δύο, χωρίς να χάσει τίποτα από τη δύναμή της. Αντιθέτως γιγαντώθηκε! Γιατί...τι αξία έχουν όλες οι μαγίες του κόσμου σε αυτές τις απειροελάχιστες στιγμές εάν δεν τις μοιράζεσαι με κάποιον που τις βλέπει και τις αισθάνεται το ίδιο...

ε;

Βροχή...

κι ανάποδα τα διαμάντια τ' ουρανού στη θάλασσα

σωρός οι διάφανοι στρατιώτες

εφ' όπλου λόγχης...

χάνουν τη μάχη στην εξομοίωση

και στην ακτή ξεβρασμένο

μοναδικό το μπλε ζαφείρι

να τραβιέται έρμαιο στην τύχη των διάφανων ρευμάτων

και στην καρδιά του μέσα

μικρά, μικρούτσικα μωρά γεννήματα

ιδέες απραγματοποίητες... 

Ονείρατα εν δυνάμει

σ' έναν κόσμο μες τον κόσμο

σφήνα που χώθηκε νωτιαία στον κόσμο μας

 Οδός

διασταύρωση που γίνηκε...

κι από τότε 

δεν θα διαχωριστεί ποτέ.

/από το Άγραφο Βιβλίο, στην φίλη μου Οινάνθη, κεφ. πολύτιμοι λίθοι, 6-08-2016.

 

ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΙΙ

μουσικη Zbigniew Preisner - Les Marionettes

Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται πάντα με υπερβολή
Ο μισός δρόμος ήδη ξεκίνησε
πιστά και με ταχύτητα τυφώνα
μα ο άλλος μισός...
από την άλλη κουκκίδα του παραμένει μόνος
στην αρχή του ακόμα αμετάβλητος

κι η ιερή αποστολή να παραμένει άδεια.

Στην φωτιά δεν λειώνει η παγερή ανάσα
μα πόσο τέλεια κινείται η λάβα μέσα στην θάλασσα 

όταν χύνεται χωρίς να σβήνει.

Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται
στις μικρές κινήσεις του μέσου δρόμου
και οι μεγάλες πράξεις εκεί...
στην απειροελάχιστη κόκκινη γραμμή
του ενδιάμεσου ΤΩΡΑ.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας, 

   To ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε μαζί με άλλα στον κατάλογο της έκθεσής μου με τίτλο: ''Επεξηγηματικές εικόνες'', που πραγματοποιήθηκε στο Βαφοπούλειο πνευματικό κέντρο Θεσσαλονίκης, στις 7 Δεκεμβρίου 2013.

Πόλιs εν δυνάμει

''πόλις εν δυνάμει νο 3'', 
1.10x85εκ, ακουαρέλα, μελάνια και ξυλομπογιές σε ξύλο θαλάσσης, 2016. 
(Συμμετοχή στην ομάδα Αυτοβιογραφικά συστήματα, Art Athina 2016)

Η Πόλη μας...

φτερά ξερά

φύλλα σαπισμένα

σπασμένες λέξεις,

λέξεις...

λέξεις...

Μία Λέξη

σε συσσωρευμένα ερείπια

Μα δεν είναι μονόπολη η πόλη μας

να παίζεται μοναχά με έναν παίχτη

και η ψυχή της...

είναι δένδρο που απλώνεται

ίσια ψηλά απ' τα ριζά της

 μακραίνει στον ουρανό το παρελθόν

βαθαίνει στη γη το μέλλον

νοτίζει στις θύμησες το χώμα

κλωνάρια π' ανθίζουν τ' ανεκπλήρωτα σχέδια

υψώνονται στα σύννεφα υδροδοτούσες οι ψυχές

και να που τώρα
 να που ελπίζω...

Ελπίζω σε μια λέξη...

να γίνουν δυό τα χέρια

τέσσερα τα πρόσωπα

οκτώ οι κραυγές

δεκάξι οι μνήμες

να γίνουν αμέτρητοι χείμαρροι

που θα φωνάζουν μια λέξη...

Ελπίζω

ελεύθερο πουλί να ξαποστάσει πάλι, σε λεύτερα κλαδιά

Ελπίζω

στο θρόνο του νου!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, 20-12-2011

Το Μανιφέστο του ''Ζωντανού έργου''

Τ ο  Ζ ω ν τ α ν ό  Έ ρ γ ο

Μανιφέστο

Α' Μέρος

Τίποτα δεν είναι μονιμότερο από τη διαρκή εναλλαγή και τίποτα πιο αληθινό από την ανάγκη ταύτισης του είναι και του φαίνεσθαι -αυτό που είναι να φαίνεται κι αυτό που φαίνεται να είναι- και η μετάβαση από το είναι στο φαίνεσθαι να διαρκεί τόσο... 

όσο το σημείο,

που αμετακίνητο στο πάντα ή στο ποτέ, δεν ξέρεις εάν είναι η αρχή ή το τέλος μιας εξιστόρησης, ή μήπως είναι εκείνο το ασύλληπτο του χρόνου τώρα, ή το άπιαστο του τόπου εκεί ...

όσο η ευθεία,

που ταξιδεύει, διαχωρίζει και ενώνει που υπάρχει ως τομή στην αρμονία, νοητή γραμμή στον ορίζοντα, διαρκής και αμφίδρομος μάρτυρας του εδώ και του εκεί, του τότε, του τώρα και του μετά, στυλοβάτης του χρόνου και της κατεύθυνσης...

όσο ο κύκλος, 

που η κίνησή του ισαπέχει γύρω από το κέντρο στο αβαθές επίπεδο, διαγράφοντας μιαν ατέρμονη διαδρομή με το τέλος στην αρχή του κι αντίστροφα...

όσο η σπείρα,

που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της σε αέναο ταξίδι στο αμετακίνητο σημείο, με την αρχή της πότε να χάνεται στο βάθος της εντός, πότε στο βάθος της εκτός, εξωστρεφής κι εσωστρεφής δύναμη, συνεχής κι αόρατη κίνηση στο χώρο...

όσο ο χώρος, 

που χωρίς τα σημεία του δεν ορίζεται, ενώ με αυτά, στις τρεις τους κατευθύνσεις αποκτά ταυτότητα. 

Ο Κόσμος μπορεί να είναι ταυτόχρονα μικρός και μεγάλος, να περιέχει και να εμπεριέχεται, να ζει στο παρελθόν και το μέλλον, να κινείται αέναα μόνος μα κι ανάμεσα στις αντιθέσεις... Ο Κόσμος μπορεί να είναι το Εκεί και το Παρόν την ίδια στιγμή που είναι το Παντού και το Πάντα. Σε ένα τέτοιο σημείο το Ζωντανό Έργο γίνεται γνήσιος ανταποκριτής της ζωής και δεν ορίζει τίποτα άλλο παρά την επιτακτική ανάγκη, του διαρκώς να υπάρχει.

/από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2015

υγ. Τα δύο πρώτα μέρη του Μανιφέστου παρουσιάζονται στο εμβόλιμο του 9ου τεύχους του περιοδικού τέχνης ''Τέχνης Ίχνη'' του ΣΚΕΤΒΕ μαζί με το έργο Διπλώματα. Το τεύχος θα δημοσιευτεί σύντομα.

Επεξηγηματικέs Εικόνεs-Ακολουθίεs και Παραπομπέs

"Επεξηγηματικές Εικόνες. Ακολουθίες και Παραπομπές"

Η ατομική έκθεση της Ιωάννας Ασσάνη

στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων

στο Πάρκο Ελευθερίας

διάρκεια έκθεσης: 23/10 – 7/11 2015

Στις 23 Οκτωβρίου 2015 στις 8 το βράδυ εγκαινιάζεται στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων (Πάρκο Ελευθερίας), η πρώτη ατομική έκθεση στην Αθήνα της Ιωάννας Ασσάνη, οργανωμένη από τον Οργανισμό Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων. Η Ιωάννα Ασσάνη είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει ο ομότιμος καθηγητής ιστορίας τέχνης του Αριστοτελείου, Εμμανουήλ Μαυρομμάτης και τον Κατάλογο προλογίζουν ο Πρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων, Χρήστος Τεντόμας, η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων, Νέλλη Γ. Παπαχελά, η ποιήτρια Ανδρονίκη Γωγοπούλου και ο επιμελητής της έκθεσης. Η έκθεση παρουσιάζει τρεις εγκαταστάσεις στο χώρο που λειτουργούν με αντίστοιχες ζωγραφικές βιντεοπροβολές, τις ζωγραφικές εργασίες επεξηγηματικών εικόνων της Ασσάνη, σχέδια και ψηφιακές εικόνες και προβολές. Την έκθεση παρακολουθεί η ηχητική εγκατάσταση του μουσικοσυνθέτη Βασίλη Αβδελά.

Κεντρική ιδέα της έκθεσης της Ιωάννας Ασσάνη είναι ένα σύστημα ανάλυσης των εικόνων σε επιµέρους εικόνες-συνιστώσες τους που προκύπτουν διαδοχικά από το εσωτερικό τους και από αυτές τις εικόνες-συνιστώσες, αναλύει την κάθε µια, σε προηγούμενες επιµέρους εικόνες συνιστώσες τους, εκ νέου από το εσωτερικό τους κ.ο.κ. Το αποτέλεσμα είναι να προκαλείται ένα κεντρομόλο ζωγραφικό σύστημα και μια ανάλυση λογικά και συστηματικά πολυπλοκότερη. Ως προς αυτή τη ζωγραφική εργασία η ιδέα της Ιωάννας Ασσάνη ήταν να αντιπαραθέσει στη συνέχεια το κεντρομόλο σύστημα με το κεντρόφυγο και αυτό είναι το θέμα των τριών εγκαταστάσεων με τη μορφή χωνιού της κάθε μιας, στην έκθεση του Κέντρου Τεχνών όπου στην πρώτη προβάλλεται και βυθίζεται η κεντρομόλα εικόνα, στη δεύτερη, αναδύεται η κεντρόφυγα εικόνα και στην τρίτη εναλλάσσονται διαδοχικά, η κεντρομόλα και η κεντρόφυγα. Το σύστημα των προβολών παραπέμπει στην προοπτική πρόσληψη που εκπέμπει από το βλέμμα ένα πεδίο σε μορφή κυρτής γωνίας και σαρώνει το τοπίο του κόσμου και στην αντανάκλαση της ίδιας σάρωσης ως επιστροφή, στη σφαιρική καμπυλότητα του βλέμματος. Το σύνολο της εργασίας της Ασσάνη αναζητά να αποδώσει, μέσω της εικόνας, συστήματα ανάλυσης της εικόνας και συστήματα οργάνωσης της εικόνας. Το πώς η εικόνα ανασύρει την προέλευσή της από τα κομμάτια που τη συνθέτουν είναι το ευρύτερο θέμα αυτής της εργασίας που αποβλέπει να μεταφέρει στην πραγματική, υλική επιπεδότητα της ζωγραφικής επιφάνειας, τις μνήμες που αναφέρονται σε ένα ψευδαισθητικό βάθος.

Πρόσφατα, πριν από ένα μήνα, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, η Ιωάννα Ασσάνη πραγματοποίησε, στα πλαίσια της ατομικής της έκθεσης, την εγκατάσταση ενός συστήματος που οργανώνει τη συνεχή καταγραφή, σε μια ηλεκτρονική οθόνη, των μετακινήσεων στον αρχιτεκτονικό χώρο του Ινστιτούτου ως σχέσεις της έκτασης του βάθους του χώρου και των κινητών, των επίπεδων πεδίων της οθόνης η οποία υποκαθιστά τη ζωγραφική επιπεδότητα. Τo πρόγραμμα χρηματοδοτήθηκε από τον γαλλικό οργανισμό Mission Laïque Française και το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και η δημιουργός του αποβλέπει στο μέλλον σε μια ευρύτερη ανάπτυξη αυτών των ερευνών σε πολυπλοκότερους σχεδιασμούς ειδικά των σχέσεων χώρου, έκτασης και πεδίων του κτηρίου. Θα προστεθεί, ως κατακλείδα, ότι η εργασία της Ιωάννας Ασσάνη ερευνά να αποδώσει μηχανισμούς των εικόνων.

Εμμανουήλ Μαυρομμάτης

Ομότιμος Καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης

Τρίπτυχη Βιντεο-Εγκατάσταση ''ΜΝΗΜΗ''

ο κατάλογος της έκθεσης βρίσκεται ΕΔΩ

Το βίντεο Promo της έκθεσης

METABAΣEIΣ-TRANSITIONS

Έκθεση ζωγραφικής - Βίντεο-εγκατάσταση

M E T A B A Σ Ε Ι Σ / TRANSITIONS

της Ιωάννας Ασσάνη/ Επιμέλεια: Εμμανουήλ Μαυρομμάτης

...

Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης/Αίθουσα Αλλατίνη-Ντασώ

24 Σεπτεμβρίου – 9 Οκτωβρίου 2015

Εγκαίνια: Πέμπτη 24/09 ώρα 20.30

     Το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, ως μορφωτικός και πολιτιστικός οργανισμός, είναι, έως και σήμερα, ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα της πόλης μας. Καλλιεργώντας και στηρίζοντας το ερευνητικό και διδακτικό έργο γίνεται συχνά σταθμός σε μια κοινωνία που το γνωστικό της κομμάτι τροφοδοτείται διαρκώς και ανατροφοδοτεί τα πνευματικά στοιχεία του τόπου. Ως ανταποκριτής ενός άλλου τρόπου ζωής και διαφορετικής κουλτούρας, η οποία πηγάζει από μια χώρα με επίσης πλούσιο καλλιτεχνικό και πολιτιστικό παρελθόν, το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσ/νίκης γίνεται σταθερό σημείο αναφοράς που δημιουργεί μιαν αμφίδρομη με την ξένια χώρα, πορεία.

Το κτίριο μετατρέπεται καθημερινά σε «ζωντανό» οργανισμό που άλλοτε πάλλεται ενεργός και δραστήριος και άλλοτε παραμένει υπομονετικά σιωπηλός. Συμβάντα που μένουν να διαγράφουν την ιστορία τους στο χρόνο, στιγμές που καταγράφονται στους τοίχους, στις αίθουσες, στα περάσματα του κτιρίου μετατρέπονται σε χρονικές διαδρομές, σε καλλιτεχνικά αποτυπώματα. Στο έργο μου 'Μεταβάσεις' καταγράφω εικαστικά κάθε εσωτερικό παλμό με την μορφή ενός συνεχούς οπτικού παρόντος, μετατρέποντας το χώρο σε χρονικό μάρτυρα της ιδιότητάς του.

Η εγκατάσταση έχει ως θέμα την απεικόνιση της σχεδιαστικής πολυδομικότητας των κεντρικών, εσωτερικών θέσεων του κτιρίου και της οπτικής καταγραφής της εσωτερικής του κινητικότητας. Η ιδέα πηγάζει από την ανάγκη να επαναχαρακτηριστούν τα κτίρια από στατικοί, περιοριστικοί χώροι σε ενεργούς, ανοιχτούς οργανισμούς που διαρκώς μεταβάλλονται από τις ανθρώπινες δράσεις. Ως τόπος σημειωτικός το κτίριο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο ενδιάμεσος σταθμός των διαρκώς μετακινούμενων ανθρώπων -αυτών που θέλουν να επικοινωνήσουν, να ανταλλάξουν, να γνωρίσουν, να προσφέρουν, να οργανώσουν, να ολοκληρώσουν τις προσωπικές τους διαδρομές.

Τα κτίρια γίνονται οι στάσεις, τα σημεία αναφοράς, οι φωλιές μιας αέναα επαναλαμβανόμενης, αλληλοεπίδρασης. H εγκατάσταση 'Μεταβάσεις' γίνεται ο εικαστικός τους προσδιορισμός.

  Με την έκθεση και την εγκατάσταση της Ιωάννας Ασσάνη, το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά τη δέσμευσή του στο χώρο της σύγχρονης καλλιτεχνικής έκφρασης. Μια δέσμευση που είναι πλέον μέρος της ταυτότητάς του, όπως αποδεικνύεται με την πλούσια συλλογή έργων τέχνης, Ελλήνων και Γάλλων καλλιτεχνών που έχει από το 1989 δημιουργήσει.

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης υπενθυμίζει τη στήριξή του στην καλλιτεχνική δημιουργία και υπογραμμίζει ότι προτίθεται να παραμείνει ένας ανοιχτός και φιλόξενος χώρος για τους καλλιτέχνες της Βόρειας Ελλάδας.

Christophe Le Rigoleur

Γενικός Πρόξενος της Γαλλίας

Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης

O KATAΛΟΓΟΣ της έκθεσης ΕΔΩ