Η Τιμή

                                       
                                     ''Απόγνωση'' μικτή τεχνική, 68 Χ 95, assani 2011

Κοιμάμαι σ’ένα σωρό από ντυσίματα

άλλα της πολυτέλειας 

κι άλλα της καθημερινότητας.

Σωρός στοιβαγμένα όνειρα

φθαρμένες μαζί κι επίδοξες ελπίδες.

Μέσα στο σωρό,

σε τούτο ‘δω το πάλεμα

μένω η ίδια.

Ρακοσυλλέκτης 
κι εκλεκτικός επίορκος.

Στην τάξη του χάους

γίνομαι σημείο φυγής
μι' ανθρώπινη κουκκίδα.

Αποφασίζω να ντύνομαι τα ρούχα της εργασίας.

Πάω ν΄ανακατέψω τώρα γραμμές ασύμφωνες

να εγείρω με μουτζουρώματα τη τέχνη

ασύμμετρα να πλέξω τις συμμετρίες

σε εικόνες υπόγειες 
και πρόσωπα συσσωρευμένα.

Να δέσω σ’ένα κοινό,
αμοιβαίο κομμάτι

ίσες τις μοίρες 

μες τ΄άνισα όνειρα 

και μέσα στις συμπτώσεις.

Η ζωή μου διόλου δεν θα φτιάξει έναν ''ωραιότυπο'' πίνακα

μα το έργο θα πουληθεί μοναδικό

κι από τις δυό όψεις 

ακριβοθώρητο 
κι ακριβοπληρωμένο.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2012

ο πίνακας πωλείται στην έκθεση που διοργανώνει ο ΣΚΕΤΒΕ στο Γαλλικό Ινστιτούτο 
Θεσ/νίκης, για τους ''Γιατρούς του κόσμου'' των οποίων το έργο είναι ανεκτίμητο!

Ημέρα ποίησηs

Η ποίηση υπάρχει

κρυμμένη 

δακτυλοδεικτούμενη

φωτισμένη 

ντροπαλή 

καταδικαστέα 

απαρνούμενη 

τρυφερή

τιμωρημένη

H ποίηση κοιμάται και ξυπνά στην πρώτη σπίθα του ήλιου

αφυπνίζεται στο πρώτο πεφταστέρι

και μόλις ο καημός σκεπάσει τη σκέψη

και την ελπίδα ξεβράσει τ' άλαλο κύμα

τότε πετάγεται εμπρός
σημαιοφόρος και παραστάτης

μονάχα μ' εναν ήχο

μιαν εικόνα 

μια κραυγή.

 / Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς 2012, Αφιερωμένο για την ημέρα ποίησης.

                           

             ευχαριστώ την ποιήτρια Ε. Λιντζαροπούλου που μοιράστηκε μαζί μου αυτό το υπέροχο βίντεο
             για την ''ημέρα ποίησης'' 2012.

Ένα χαμένο γράμμα

                                                                     
                                                                          Ezra Pound

στο κρυμμένο συρτάρι ενός αγοριού...

Μόλις έφυγες από το στήθος μου. Άνδρεψες πια και τώρα μ'απορρίπτεις. Κάποιες στιγμές με ήθελες αφόρητα. Ήταν οι στιγμές που γέμιζες τύψεις και ντροπή νοιώθοντας ότι έφευγες έξω από τις πύλες του παραδείσου.

Μα δεν σε έχω πλάσει μονάχη μου αγόρι...

μαζί μου σε έπλασε η γειτονιά, οι φίλοι, το σχολείο, το κορίτσι που κάθεται απέναντι -εκείνο με τις κόκκινες πλεξούδες- ο πατέρας... 

Ναι! ο πατέρας!

Ο αδελφός κάποιου, ο άντρας ο δικός μου, το παιδί της μάνας του και ο γιος του άλλου πατέρα.

Δεν σε είχα μόνη μου αγόρι. Αν σε είχα μόνη... θα σου χάριζα  τον κόσμο όλο, μα κι αυτόν μισό πάλι θα τον θωρούσες. Θα ήμουν για σένα η μητέρα, η αδελφή, η κόρη και η σύζυγος. Η ερωμένη και η φίλη. Θα ήμουν η Γυναίκα της άλλης σου ελλείπουσας πλευράς.

Τώρα πια λοιπόν φεύγεις. Θα γίνεις εσύ όλα αυτά, μα  σε διάσπαρτες κατευθύνσεις.  Θα μπερδεύεις τους ρόλους. Πότε θα γίνεσαι ο εραστής της μιας και πότε ο σύζυγος της άλλης. Ακόμα κι αδέλφια θ' αλλάζεις. Θα μ' απορρίπτεις πάλι σαν αδελφή με μία σου λέξη και θα σπέρνεις αλλού τα πνευματικά σου αδέλφια. Θα μπερδεύεις τον κόσμο και τον κόσμο σου για να αποφύγεις εκείνο το ντροπιασμένο συναίσθημα ότι πάλι θες να κουρνιάσεις στο στήθος μου και να πιεις εκείνο το αθάνατο νερό της ζωής που σου χαρίζω. Εγώ το ξέρω... 

Εγώ, με τα ίδια μου τα χέρια σ' έριξα στον Καιάδα, σε ξένους τόπους και στη λήθη, στο ψέμα και τη ντροπή. Εγώ απείχα από την αγάπη σου όταν σε ακούμπησα σ' εκείνο το σκαλοπάτι και όταν πάλι σήκωσα το χέρι μου για να σε τιμωρήσω ακόμα μια φορά βλαστημώντας που υπήρξες για να μου θυμίζεις εκείνη την απορρίπτουσα θηλυκή μου πλευρά.

Μα εγώ αγόρι ποτέ δε φεύγω...

στέκομαι εδώ στο παραθύρι και σου κουνώ το χέρι. Μια για τον αποχαιρετισμό και μια για το καλωσόρισμα.

Σου ανοίγω την πόρτα και ας πονάει ούτως ή άλλως η πράξη, στην κλείνω πάλι, πάντα με δάκρυα ντυμένη - άλλοτε δάκρυα της προσμονής κι άλλοτε δάκρυα της ευτυχίας-. 

Κάποτε πάλι σου δίνω το χέρι του κοριτσιού που ποτέ δεν θα ενέκρινα και σου λέω: Σειρά σου τώρα αγόρι... ήλθε η ώρα να γίνεις άντρας. Έξω από μένα. Θέλω να δεις πως είναι η μοναξιά πριν να σ' είχα και η μοναξιά όταν κάθε φορά σε χάνω. Θέλω να ανακαλύψεις εκείνο το μονό κύτταρο και να δεις  πως διαιρείται σε πολλαπλά ισάξια κομμάτια...
Μόνο έτσι θα με καταλάβεις και θα με συγχωρέσεις για ό,τι έκανα κι ό, τι δεν έχω ακόμα κάνει.

Θυσιάζω λοιπόν την αγάπη μου για σένα, ακόμα κι αυτή που δεν μου αποκάλυψα ποτέ, σώμα του σώματός μου και ψυχή της ψυχής μου. Καρπός της αγάπης και του μίσους. Αιώνιε αναζητητή του άλλου μου πλευρού που μόνιμα αιμορραγεί γιατί εκ γενετής απουσιάζει. 

Φύγε λοιπόν και μην γυρίσεις πίσω το βλέμμα. Μην δεις το τρέξιμο του χρόνου πάνω στο δικό μου κορμί και μην φοβηθείς. Η γυνή να ξέρεις είναι μια αδιόρατη κι άχρονη σκέψη. Βρισκεται αιώνια στο σημείο εκεί της υπόνοιας, να σου θυμίζει αυτό που αγαπάς, χωρίς να ξέρεις το γιατί κι αυτό που, για τον ίδιο λόγο, σε φοβίζει. Είναι πάντα εκει να σε περιμένει, να την δεχθείς ή να την απορρίψεις, να την συγχωρέσεις για τις λάθος σκέψεις και τις λάθος πράξεις του κόσμου. Για αυτές που έκανε ή δεν έκανε, ή ήθελε και δεν ήθελε να κάνει. Αυτές που ακόμα δεν έχουν γίνει. Στέκεται εκεί αέναη ρόδα να την αγαπήσεις, μονάχα για τον ρόλο που έπαιρνε μονάχη ή της δίνανε να έχει. 

Μόνο να...παίξε κι εσύ τον ρόλο σου όταν έλθει εκείνη η ώρα... Να με θυμηθείς. Να ντύσεις το κορμί σου με τα ρούχα της γιορτής, για εκείνο το μεγάλο ταξίδι. Να μου βάψεις κόκκινα τα νύχια, κόκκινα τα χείλη. Να μου δώσεις κι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι. Στα κατάλευκα σεντόνια να με ξαπλώσεις, ξέροντας ότι ποτέ δεν σε απάτησα. Έμεινα για πάντα ο ρόλος που ήθελες να έχω κι αυτός που γύρευα να εχω, ακόμα κι όταν η γη μου άγονη καρτερούσε το θερισμό. 
Και να που τώρα κάνω ένα βήμα πίσω, βλέποντας εκείνη την άλλη γυναίκα να σε κοιτά βαθιά στα μάτια. Κι εκείνη γυρεύοντας πάλι να περπατά στον πολλαπλό της ρόλο, πότε μάνα, πότε σύντροφος και πότε ερωμένη. Άλλοτε κόρη, φίλη κι αδελφή. Κι εκείνα τα δάχτυλα να σε γυρεύουν σίγουρα για τον κατακερματισμένο τους ρόλο. Είναι μια άλλη της φύσης αγάπη! Η πολλαπλή αγάπη!

Κάνω λοιπόν σε αυτή την αγάπη ένα βήμα πίσω...

γιατί απλά σε όλους τους ρόλους μου εγώ σε αγαπώ χίλια βήματα μπροστά στον χρόνο, και δίπλα στη θέση του μισού πλευρού, μα σ'έναν μου ρόλο μοναχά βρίσκομαι χίλια βήματα ξωπίσω σου. Στον ρόλο της μάνας. 

Υπογραφή

Θήλυ

εικόνα από το βίντεο ''Ταυτοποίηση'', 2013

/Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς ''12, ''Ιστορίες επαγωγής''

Η ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑ

                                         ''Το τραπεζάκι της Καθαράς Δευτέρας'',  Σ. Βασιλείου, 1.42 Χ 97

Τραπέζι στρογγυλό, ροτόντα:

Για να γυρνούν γύρω-γύρω τα βλέμματα και να ξεγελιούνται σ’ απέναντι αντικατοπτρισμούς οι σκέψεις.

Τραπέζι τετράγωνο:

Για να γωνιάζουν τα γόνατα σε ορθό κι οξύ συλλογισμό.

Τραπέζι στενόμακρο:

Γι’ αυτούς που επιθυμούν να μην ακούν τις υποδόριες σκέψεις, μήτε ν’ ακούσουν πέρα από απόηχους κι από ληγμένες λέξεις.

Τραπέζι γυαλιστερό και λείο:

Για εκείνους που γνέφουν στον απέναντι, τον εαυτό τους κουκίδα, μα την δική τους διάθλαση τη θωρούν ολάκερο πλανήτη. Μεγαλειώδης η όψη γλυστρά κυκλικά κι ανακυκλώμενα στη διάθλαση του λούστρου.

Τραπέζι δια χειρός Αχειροποίητου:
Το πιό ακριβοπληρωμένo! Από αυτά που δεν τολμά ν’ αγγίξει ούτε ένα τόσο δα παιδικό παιχνιδάκι.

Χαράζει! Oυρλιάζει ο οικοδεσπότης κι ελπίζει από την ίδια ανέγγιχτη μνήμη να φτιαχτεί η τελευταία του κατοικία. Εκείνη της ερημικής ατομικότητας.

Εντός κι εκτός πωλούνται πάσης φύσης τραπεζαρίες.

Όπως και να΄χει...
συνεχίζεται η επ' αόριστον κατασκευή, παντός σχήματος καρεκλοτραπεζαρίας.
Ιδανική για όλες τις ανάγκες των επικαθίμενων.
Εκτός συνείδησης κι εντός ή εκτός σχεδίου οι συνδυασμοί.
Κάποτε μάλιστα πωλούνται  μεταχειρισμένοι και σ‘εξευτελιστική τιμή.

Όπως και να ‘ναι...
συνεχίζουν οι επ΄αόριστον καλεσμένοι να κάθονται άλλοτε  άνετα
κι άλλοτε επίπονα στην άκρη της κόχης μιας καρέκλας.
Κάθονται μ’ ένα ''fast food'' στο χέρι. Με την έπαρση ενός επίσημου γεύματος.
Κάθονται και σε σειρά, ως πολυταξιδεμένοι ηγεμόνες.
Μα κατακάθονται στον προορισμό κι απέναντι στα βλέματα του ψεύτη καθρέφτη που οι ίδιοι διαλέγουν.

Να πούμε όμως και μιαν αλήθεια!
Υπάρχουν κι εκείνες,  οι σπάνιες στιγμές που γευματίζουν σε οποιοδήποτε σχήμα τραπεζιού, χρόνια μονοιασμένες οι συμπτώσεις. Με ευτυχές, γλυκό επιδόρπιο και με φιλιά κάτω από το τραπέζι.
Εκεί στα πόδια των ανθρώπων ακουμπάνε εσαεί ερωτευμένα τα λάθη και τα πάθη.
Καλότυχοι οι δύο αυτοί συνταξιδιώτες. Κι ας είναι κρεμασμένη σε σταγόνες η φλόγα που σιγοκαίει ομοιώματα στο κερί της κοινής τους αλήθειας.



ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μέσα στη ζωή βρίσκονται όλα...
Μα σε όποιο τραπέζι κι αν κάτσεις, μ' όποιον κι αν συν γευματίσεις...εσύ είσαι τελικά αυτός που διαλέγει τις ταξιδιάρικες λέξεις.
Κι αυτές θα πάνε να μεγαλώσουν εκεί όπου υπάρχει αχόρταγη η όρεξη κι αστείρευτη η γεύση.

Μα,

όπου κι άν κάτσεις, 
όσο κι αν πεινάς, 
με όποιον κι αν γευματίσεις
κοίτα το γεύμα να διαλέγεις προσεκτικά! 
γιατί οι χαρτοπετσέτες στο τέλος δίνονται μεν δώρο, αλλά είναι πάντα σε χάρτινη έκδοση και σε μονή συσκευασία!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς , 9-4-2010, / '' το σπίτι μου''

                                         ''Το κόκκινο τραπέζι'', Leon de Smet

''Σταγόνεs, Βροχή'' / σε τρειs εκδοχέs

1.
Νότες

Ψιχάλες

υδάτινες λύπες

Σε σταγόνες θρηνεί η ελπίδα 
που πέφτει στο γωνιασμένο μας σώμα

Σιγανές αρχικά 
μετά δυνατές κι αλλόφρονες

γλύφουν με διάφανη ροή 
τα παγωμένα μας ερείπια

Μέσα τους όμως,  
τα χείλη μας κοιμούνται κατακόκκινα

Κοιμούνται κι ονειρεύονται...

Οριογραμμές  ατέρμονες

σε σιωπηλές συναντήσεις. 
Δεν τελειώνει τίποτα 
ακόμη κι αν φαίνεται έτσι
γιατί ακόμη και μέσα στην πιο τσακισμένη ύπαρξη
διψασμένες ανασαίνουν οι επιθυμίες.

                   -.-

2.
Κατρακυλάει στα μάτια το ποτέ 

Ανάμεσα στα δάχτυλα ρουφά το χιόνι μας που λιώνει

Τότε αντισταθμίζει ο νους το κάποτε 

και κάποτε...

κρυφές και μονιασμένες οι στάλες

φτιάχνουν το σώμα μας βροχή

Ψηλά τα σύννεφα

στεκούμενες οι αιώρες,

ανάρια
σμάρια και πηγή.

Και εκεί 
ξαφνικά 
γίνονται οι νότες μας
μια φωνή!

              -.-

3. 
Ακρογωνιαία σταγόνα, θάλασσα

Όλα μαζί σαν κλάματα 
θρηνούν μαζί τους και οι συγγνώμες

Όλα μαζί σαν λάθη

κυλούν ρευστές οι ώρες

                

Μη με λες φίλε τώρα
όχι τώρα
με ενοχλεί!

Λέγε με πια αγάπη

σύντροφο

μονιμότητα
ελπίδα

Λέγε με πίστη 
ονομάτισε με  ξεχασμένη πατρίδα

πες με, αν θες 
αδημονία για ζωή

Έτσι θα δεις πως ποτέ δε περπάτησες μόνος

Πως θα γεμίσεις εν τέλει εκείνη τη χρόνια απουσία

πως το μαζί θα γλυκοφιλά 
ξέχωρα πια του καθενός μας τη φαντασία
ενώ το χώρια θα γλυκοφιλά
την κοινή μας, αιθέρια συμφωνία!

/Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς ''12, 3 ποιήματα σε ένα, ''στο κατά Ελένην ευαγγέλιο''. 
......................
Τα 3 ποιήματα σε ένα είναι εμπνευσμένα από το μουσικό κομμάτι της Ninas Simone ''You'll Never Walk Alone''

Νότες μοναχικές κουβεντιάζουν στο βάθος της συνείδησης

στέκουν στο σημείο φυγής του πόνου σαν η μόνη ελπίδα

που είναι 
στον μοναδικό λόγο οι πολλές λέξεις

στην ατομική αλήθεια η περισυλλογή

στην μοναδική αφορμή  η κοινή μας αντίσταση.

Μόνη μας ελπίδα  η ευμένεια των άλλων για μιαν ελεύθερη ανάσα.

ΙΑς,

Η μέρα κι η νύχτα

Η μέρα κι η νύχτα

παλεύουν μαζί μου

σε άνισο αγώνα

ζωής κι απουσίας

Ο χρόνος κυλάει

τ΄ αστέρια γυρίζουν

γραμμένες σελίδες

χρυσής ιστορίας

Κι αν ζω σε αγέλη

κι αν ζω ερημίτης

καθρέφτης αγύρτης

στη μνήμη μου ζει

Μα εγώ που γυρεύω

κομμάτια ουσίας

του κύκλωπα κόσμου

το τέλος θα ‘ρθει.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς 2004, ''Ομοιοκατάληκτα''

                                               
                                                                  στην Ελένη Λ.

                         το ποίημα εμπεριέχεται στο έργο ''η Σκάλα'', 2005

Μονοκατοικία για δύο

Για να μεγαλώσω αυτό το δωμάτιο

γύρισα πλάτη το κρεβάτι στο δικό σου σκέπασμα

παράλληλα όμως μίκρυνε ο χώρος

σε μονοκατοικία.

Βλέπουν τοίχο πια τα μπαλκόνια μου

αλλά δεν πειράζει.

Συνήθισα σε τοίχους ζωγραφίζοντας

ή γράφοντας ατίθασα τις λέξεις.

Είπα να συναντιόμαστε για έναν καφέ

έξω στο μπαλκόνι των παραμιλητών μας,

αλλά ξέχασα ότι δεν πίνεις πια καφέ

κι όταν εγώ παραμιλώ,

εσύ ξυπνάς αμέσως.

Υπάρχει ακόμα ελπίδα να βρεθούμε μαζί στις ξύπνιες μας νύχτες.

Ή σ’ αυτές τις κοιμισμένες μέρες που μας σέρνουν.

Όταν καρφώσω στον τοίχο μου καθρέφτη,

δίχως να βλέπω πια μοναχές

τις σκοτεινές μου αντανακλάσεις

και να βλέπω έτσι ασφαλώς στον ύπνο μου,

την δική σου, απέναντι αλήθεια.

Κι όταν εσύ ονειρευτείς στο ξύπνιο σου

έστω και μιά μου λέξη...

Τότε,

μπορεί οι πιθανότητες ιδιοκτησίας των τίτλων μας

να κοινοποιηθούν επισήμως

σε μια και μόνη αποδοχή:

''Αυτή η μονοκατοικία κατοικείται από δυό μελλοθάνατα ερωτευμένους''

-.-

Όλα του μυαλού,

ο μέγας ιδιοκτήτης!

Tώρα που η συνήθεια υπέγραψε την επικαρπία,

καιρός πια να κρατήσει το κλειδί η επιθυμία.

/Από το Άγραφο Βιβλίο, ΙΑς 2010

 λεπτομέρεια από το έργο ''απόγνωση'', 2011